In De Volkskrant van 14 oktober 2015, pagina V11, stond een kort artikel: Kunstwerken krijgen hun eigen DNA. Wetenschappers van de State University New York zouden een unieke, synthetische DNA-code ontwikkeld hebben waarmee kunstwerpen kunnen worden gemarkeerd. Via opname in een database zou dan kunnen worden gecontroleerd of een kunstwerk vals is.

Synthetische DNA- codes om gestolen kunstwerken op te sporen of, zoals nu weer wordt beweerd, vervalsingen te herkennen, zijn een periodiek terugkerende hype die in de praktijk nog nooit tot enig resultaat heeft geleid.
Het heeft geen enkele zin bestaande kunstwerken exact na te maken om ze dan als origineel te verkopen. Han van Meegeren kopieerde geen kunstwerken, maar maakte zijn eigen Vermeers, pastiches naar Vermeer. De vervalste Jackson Pollocks die afgelopen decennia verkocht werden door de Knoedler Gallery in New York waren pastiches naar Pollock en geen kopieen, van bestaande Pollocks. Wolfgang Beltracchi in Duitsland verdiende over vele jaren miljoenen met vervalsingen van Duitse expressionistische schilderijen.
De Nederlandse ‘meestervervalser’ – wat heb ik een hekel aan dat woord ‘meester’ – Geert Jan Jansen kopieerde geen Karel Appels, Miro’s of Monets, maar schilderde in de stijl van deze kunstenaars en wist, totdat hij in Frankrijk ontmaskerd werd als vervalser, aanzienlijke sommen geld daarmee te verdienen. De inmiddels overleden Eric Hebborn, vervalser van Corot, CastiglioneMantegna, Van Dyck, Poussin, Ghisi, Tiepolo, Rubens, Jan Breughel en Piranesi. veroorzaakte het schaamrood op de kaken van conservatoren die stonken in zijn vervalsingen.
Al deze vervalsers maakten pastiches van beroemde meesters; daar had geen DNA tegen geholpen. (Synthetisch) DNA waarmee schilderijen gemarkeerd worden, heeft slechts zin, en dan nog heel weinig, indien kunstenaars er een gewoonte van maken, tijdens de productie van hun kunst DNA toe te voegen. Dat moeten ze dan wel doen bij alles dat ze maken. Mochten er in de toekomst werken op de markt komen waar twijfel bestaat over de authenticiteit dan zou het ontbreken van de DNA markering kunnen betekenen dat er sprake is van een vervalsing.
Let wel: ‘mocht’ en ‘zou kunnen’. Het kan altijd nog zo zijn dat het betreffende werk dateert uit een periode dat de kunstenaar nog geen DNA markeringen gebruikte, of dat hij/zij de markering nagelaten/vergeten heeft op een werk.
De unieke DNA-code moet worden opgeslagen in een database. Wie produceert dit synthetisch DNA, wie gaat de database beheren, hoe vind je DNA terug op een kunstwerk, wat heb je daar voor apparatuur voor nodig, moet het kunstwerk getransporteerd worden naar de beheerder van de database, is er laboratoriumonderzoek nodig om de uniciteit van het DNA te determineren? Er zullen ongetwijfeld nog meer vragen te bedenken zijn.
Volgens het Volkskrantartikel zijn de kosten verbonden aan gebruik van de DNA-code € 135,00 per kunstwerk. Is dat wat het kost om synthetisch DNA te verkrijgen en aan te brengen? Ik kan mij niet voorstellen dat dit bedrag alle kosten dekt indien er een dispuut ontstaat over de toeschrijving van een kunstwerk.
Haken en ogen…en niet weinig. Ik verwacht dat ook dit DNA-initiatief, evenals vorige, een zachte dood zal sterven.
Iets anders: dat oplichters als Beltracchi, Jansen, Hebborn en Vermeer velen financieel slachtofferden, maar desondanks bewondering oogst(t)en zie ik als een absurditeit.
Ton Cremers

 

October 15th, 2015

Posted In: Geen categorie

Tags: , , , , , ,

In De Volkskrant van 14 oktober 2015, pagina V11, stond een kort artikel: Kunstwerken krijgen hun eigen DNA. Wetenschappers van de State University New York zouden een unieke, synthetische DNA-code ontwikkeld hebben waarmee kunstwerpen kunnen worden gemarkeerd. Via opname in een database zou dan kunnen worden gecontroleerd of een kunstwerk vals is.

Synthetische DNA- codes om gestolen kunstwerken op te sporen of, zoals nu weer wordt beweerd, vervalsingen te herkennen, zijn een periodiek terugkerende hype die in de praktijk nog nooit tot enig resultaat heeft geleid.
Het heeft geen enkele zin bestaande kunstwerken exact na te maken om ze dan als origineel te verkopen. Han van Meegeren kopieerde geen kunstwerken, maar maakte zijn eigen Vermeers, pastiches naar Vermeer. De vervalste Jackson Pollocks die afgelopen decennia verkocht werden door de Knoedler Gallery in New York waren pastiches naar Pollock en geen kopieen, van bestaande Pollocks. Wolfgang Beltracchi in Duitsland verdiende over vele jaren miljoenen met vervalsingen van Duitse expressionistische schilderijen.
De Nederlandse ‘meestervervalser’ – wat heb ik een hekel aan dat woord ‘meester’ – Geert Jan Jansen kopieerde geen Karel Appels, Miro’s of Monets, maar schilderde in de stijl van deze kunstenaars en wist, totdat hij in Frankrijk ontmaskerd werd als vervalser, aanzienlijke sommen geld daarmee te verdienen. De inmiddels overleden Eric Hebborn, vervalser van Corot, CastiglioneMantegna, Van Dyck, Poussin, Ghisi, Tiepolo, Rubens, Jan Breughel en Piranesi. veroorzaakte het schaamrood op de kaken van conservatoren die stonken in zijn vervalsingen.
Al deze vervalsers maakten pastiches van beroemde meesters; daar had geen DNA tegen geholpen. (Synthetisch) DNA waarmee schilderijen gemarkeerd worden, heeft slechts zin, en dan nog heel weinig, indien kunstenaars er een gewoonte van maken, tijdens de productie van hun kunst DNA toe te voegen. Dat moeten ze dan wel doen bij alles dat ze maken. Mochten er in de toekomst werken op de markt komen waar twijfel bestaat over de authenticiteit dan zou het ontbreken van de DNA markering kunnen betekenen dat er sprake is van een vervalsing.
Let wel: ‘mocht’ en ‘zou kunnen’. Het kan altijd nog zo zijn dat het betreffende werk dateert uit een periode dat de kunstenaar nog geen DNA markeringen gebruikte, of dat hij/zij de markering nagelaten/vergeten heeft op een werk.
De unieke DNA-code moet worden opgeslagen in een database. Wie produceert dit synthetisch DNA, wie gaat de database beheren, hoe vind je DNA terug op een kunstwerk, wat heb je daar voor apparatuur voor nodig, moet het kunstwerk getransporteerd worden naar de beheerder van de database, is er laboratoriumondertzoek nodig om de uniciteit van het DNA te determineren? Er zullen ongetwijfeld nog meer vragen te bedenken zijn.
Volgens het Volkskrantartikel zijn de kosten verbonden aan gebruik van de DNA-code € 135,00 per kunstwerk. Is dat wat het kost om synthetisch DNA te verkrijgen en aan te brengen? Ik kan mij niet voorstellen dat dit bedrag alle kosten dekt indien er een dispuut ontstaat over de toeschrijving van een kunstwerk.
Haken en ogen…en niet weinig. Ik verwacht dat ook dit DNA-initiatief, evenals vorige, een zachte dood zal sterven.
Iets anders: dat oplichters als Beltracchi, Jansen, Hebborn en Vermeer velen financieel slachtofferden, maar desondanks bewondering oogst(t)en zie ik als een absurditeit.
Ton Cremers

 

October 15th, 2015

Posted In: vervalsing

Tags: , , , , , , ,

This content is password protected. To view it please enter your password below:

August 30th, 2015

Posted In: fakes and forgeries

Tags: , , , , , , , ,

This content is password protected. To view it please enter your password below:

June 2nd, 2015

Posted In: fakes and forgeries

Tags: , , ,

This content is password protected. To view it please enter your password below:

June 2nd, 2015

Posted In: fakes and forgeries

Tags: , , ,