This content is password protected. To view it please enter your password below:

January 19th, 2012

Posted In: looting and illegal art traffickers, museum

Heist-proof museums? U.S. buildings aided by design, location
By Jacqueline Trescott and Dan Zak
Washington Post Staff Writers
Tuesday, May 25, 2010; C01

Last week’s $123 million heist of cubist and post-impressionist works at the Paris Museum of Modern Art continues a rash of painting pilferage in Europe over the past decade, with sensational headlines vaulting across the Atlantic. Van Goghs vanish in Amsterdam in 2002! “The Scream” swiped in Oslo in ’04! Picassos purloined in Paris in ’07 and ’09!

Art crime is at least a $6 billion global business. So, at the risk of tempting fate, one wonders: Why not here?

Why doesn’t thievery of this magnitude occur as often in the United States? Why has there never been a mega-heist in Washington, a city awash in priceless artifacts, the seat of the illustrious Smithsonian Institution and home to a dozen national art collections and a hundred museums and galleries?

The answer may be that U.S. museums are newer, fewer and less exposed, and the District’s museums, while not impenetrable, are more imposing than their European counterparts. The capital is crawling with armed guards and far from an international border, says Robert K. Wittman, a retired special agent who founded the FBI’s National Art Crime Team.

“Let’s say you hit the National Gallery — you gonna escape to Baltimore?” Wittman says. “If you rob a museum in Philadelphia, where you gonna go — Camden? Countries in Europe are so close, and you have open borders and unarmed guards. If you look at heists in Europe after the year 2000, many have been armed robberies.”

Thursday’s theft was a simple burglary that exploited a fluky alarm system, a window with a single padlock and a deficiency in security-guard coverage. European museums tend to be located on cramped streets in converted houses that have accessible windows, plenty of corners and hidden spaces.

While museums and private collections in the United States regularly endure smaller-scale vandalism and theft, the last mega-heist on American soil was 20 years ago. Two men dressed as cops were allowed inside Boston’s Isabella Stewart Gardner Museum just after midnight on March 18, 1990. They bound two guards with duct tape and spent a luxurious 81 minutes inside. They made off with $500 million worth of art, including masterpieces by Vermeer, Rembrandt and Manet, which have yet to be found. The perpetrators likely had ties to organized crime, according to Ulrich Boser, author of “The Gardner Heist,” who says most art thieves are common crooks — the class of criminal who would probably be flummoxed by Washington’s high-profile museums, which are fortresslike and ringed by bollards.

The steps around the Smithsonian American Art Museum and the National Portrait Gallery are considered visual deterrents, as are the cement planters and fountains. The National Museum of African Art and the Sackler Gallery are underground. The Renwick, near Blair House, is in the zone of Secret Service sharpshooters. The National Museum of Women in the Arts just installed cameras in its galleries and on its roof, and the footage is piped directly to guards’ laptops.

The layers of police presence create an aura of immunity, said Judy A. Greenberg, director of the Kreeger Museum, which has experienced zero thefts in its 16 years.

“Everybody in Washington is so aware of security,” Greenberg says. “We have so many ambassadors as neighbors, with their own security, in addition to our own security.”

Sometimes that’s not good enough. The Art Loss Register, a recovery operation and private international database for stolen art, receives requests from Washington museums, galleries and private collectors every few months, according to its general counsel and executive director, Christopher A. Marinello.

“Washington does get their share of art heists — you just don’t hear about them,” Marinello says. “Just last year I dealt with an art gallery in Washington that had a Chagall that was stolen [worth about $45,000]. There was also a Picasso drawing taken [and then sold for $58,000]. We resolved it amicably and quietly and you didn’t hear about it. . . . I easily could say 75 percent of the cases that we handle — especially the higher-end ones — get settled discreetly because you have lawyers crawling out of woodwork and the first words out of their mouths are: ‘This has to be confidential.’ ”

Marinello could not elaborate on specific cases.

Cracks in Washington’s armor showed up in a 2007 report by the Government Accountability Office, which found that the Smithsonian’s security force was understaffed, its directors were lacking information on key security measures, and the number of security officers had decreased as the institution’s square footage increased between 2003 and 2007. After the report, the Smithsonian hired about 40 guards and increased salaries to cultivate a more experienced security staff. By the end of this year, it plans to add 110 new security personnel.

Vandalism at the Smithsonian’s 18 open museums in the past decade has been minimal: Fossils have been snatched; water bottles were thrown at dinosaur exhibits; and visitors have spit on or kissed artworks.

“We feel very comfortable with our security,” says J.J. McLaughlin, director of the Office of Protection Services at the Smithsonian, who oversees a staff of 800. Because of federal funding and the size of its properties, the Smithsonian has a division that studies improvements, he says, “and looks at what has to be updated.”

The nature of exhibiting art creates a Catch-22 for museums, says Boser, “The Gardner Heist” author and a senior fellow at the Center for American Progress.

“We’re seeing all these thefts because art values continue to skyrocket even as the economy is distressed, and because art isn’t as secured as it could be,” he explains. “To display art is to make it easier for thieves to steal the items. But museums can’t look like banks, where money is secured in a vault in a basement.”

When Edvard Munch’s “The Scream” was stolen in 2004, he says, Munch Museum directors put many works behind thick glass panels. The public complained that they couldn’t see the brushstrokes and started calling the Oslo museum “Fortress Munch.”

“The Scream” was recovered in a police operation in 2006. While some experts calculate that only 5 percent of stolen art is ever found, Robert Wittman said big-name, high-priced works — like the Picasso, Matisse and Modigliani stolen last week — are found 90 percent of the time, usually within a generation.

He believes the latest loot was taken by a loose-knit group of criminals based in the south of France who will attempt to either sell the paintings at the black-market rate of 5 or 10 percent of their worth, or trade them for drugs, or stash them away as bargaining chips should they be arrested on other charges.

“These paintings are worth nothing,” says Wittman, who asserts that anyone who could afford a black-market Picasso would simply buy one legitimately. “The reason a painting is worth anything is because of its provenance, the ability to transfer the title. When you don’t have that, they’re worthless. You can sell drugs and stolen cars and make money, but when it comes to masterpiece paintings — never.”

May 26th, 2010

Posted In: art theft, museum

Een bewegingsmelder hier en een camera daar en we zijn beveiligd?

Ton Cremers;

De inbraak in het Kunsthistorisches Museum in Wenen en de diefstal van Benvenuto Cellini’s SALIERA – waarde geschat op 50 miljoen Euro – op 11 mei 2003 duurde precies 56 seconden, maar het lag niet aan de beveiliging volgens het museum. De inbraak werd verricht door een hoog gekwalificeerde beveiligingsexpert. Daar kon geen beveiliging tegenop… Of toch wel?

Cellini’s zoutvat – het absolute pièce de résistance van het museum – werd januari 2006 terug gevonden, maar is nu (september 2007) nog steeds niet voor het publiek te bewonderen wegens restauratiewerkzaamheden.

Wat is er precies gebeurd? In verband met bouwwerkzaamheden stond er een steiger tegen de gevel van het museum. Die steiger was afgeschermd noch elektronisch gesignaleerd noch via camera’s bewaakt. De inbreker klom op deze steiger en sloeg op de eerste verdieping een ruit in. Het glas was niet inbraakwerend. Het kostte de inbreker daardoor slechts seconden binnen te komen. De vitrine met het hoogtepunt van Italiaanse renaissance beeldhouwkunst bezat geen enkele inbraakwerendheid waardoor de Saliera voor inbreker Robert Mang voor het grijpen lag. Een inbraak die door de eerste de beste gelegenheidsdief gepleegd had kunnen worden. Er was geen enkele kennis van beveiligingssystemen nodig. Mang verklaarde achteraf de inbraak niet voorbereid en het zoutvat in een dronken opwelling gestolen te hebben. Was er dan helemaal geen elektronische detectie? De ramen waren voorzien van trildetectoren. En het inslaan van de ruit leidde tot een alarm in de meldkamer van het museum. Omdat er vaak onnodige alarmen waren was het bij de bewakers gebruikelijk alarmen te resetten en dan te wachten tot het alarm terug kwam. Pas dan zou men ter plekke gaan verifiëren. Het resetten van een alarm duurt ongeveer een minuut. Mang was echter binnen die minuut – opklimmen van de steiger, inslaan raam en vitrine, stelen van de Saliera en de steiger weer afklimmen duurde precies 56 seconden – met zijn buit op straat en het elektronische alarm keerde na resetten niet terug. De inbraak en diefstal werden pas de volgende morgen door een schoonmaker ontdekt. Dr. Seipel, de directeur van het museum, bood na de inbraak zijn ontslag aan maar dat werd door de minister van cultuur geweigerd omdat hij een van de beste museumdirecteur van Oostenrijk zou zijn. Als het zo is dat beveiliging van de collectie een van de kerntaken is van het museum, dan kan bij die kwalificatie door de minister een vraagteken geplaatst worden. Nu kreeg de dief Robert Mang complimenten met zijn beveiligingskennis en de bewaker kritiek wegens disfunctioneren. Zowel het compliment voor de dief als de kritiek op de bewaker was misplaatst.

Geavanceerde beveiligingAan de hand van de Saliera casus kan toegelicht worden hoe de beveiliging van een museum moet worden vorm gegeven. Natuurlijk zijn er vele casussen aan de hand waarvan het falen van de beveiliging kan worden getoond. Het meest treffende recente Nederlandse voorbeeld was de inbraak in het Westfriesmuseum in Hoorn. Daar was de inbreker (inbrekers?) zeer langdurig in het museum en had alle tijd een groot aantal schilderijen niet alleen uit de lijst te halen, maar ook spijker voor spijker los te maken van de spieramen. Bovendien werden deuren en vitrines ingetrapt en werden zilveren objecten meegenomen. De directeur van dat museum koos net als zijn collega Seipel in Wenen voor het geven van een misplaatst compliment aan de crimineel voor diens professionaliteit en de onbegrijpelijke kwalificatie van zijn beveiliging als ‘geavanceerd’. Wat is geavanceerde beveiliging?

VoorgeschiedenisNaar aanleiding van enkele zeer geruchtmakende incidenten in Nederlandse musea eind jaren 80 van de vorige eeuw gaf het Ministerie van Justitie een onderzoeksopdracht naar de veiligheidszorg in Nederlandse musea. Maart 1992 werden de bevindingen van dat onderzoek gepresenteerd in het zeer leesbare rapport Veiligheidszorg in Nederlandse musea, een inventarisatie. Mei 1993 werd dat rapport aangevuld met de publicatie van Veiligheidszorg in Vlaamse, Britse en Nederlandse musea, een vergelijking. Uit die rapportage kwam naar voren dat Nederlandse en Belgische musea bij hun beveiliging zich vooral toelegden op elektronische middelen, maar dat de organisatie van die beveiliging veel te weinig aandacht kreeg. De Britse musea waren nog veel beter voorzien van allerlei beveiligingstechnieken, maar desondanks statistisch gezien vaker slachtoffer van criminaliteit dan de Nederlandse en Belgische musea. Deze rapportage was voor de Nederlandse Museumvereniging aanleiding een werkgroep Veiligheidszorg op te zetten die aanbevelingen moest geven over de optimalisatie van de veiligheidszorg. Dit leidde in maart 1997 tot de publicatie van het Handboek veiligheidszorg in musea, systematische aanpak van veiligheidszorg. Bij dat handboek werd het softwareprogramma MUSAVE (Museum Standaard Audit Veiligheidszorg) uitgegeven. Enkele jaren later, in 20000, werd de tweede, verbeterde editie van dat programma gepubliceerd. MUSAVE is een questionnaire van ruim 600 vragen aan de hand waarvan de musea hun veiligheidszorg kunnen toetsen. Het zal duidelijk zijn dat niemand met al die 600 vragen zal worden geconfronteerd omdat er een relationeel schema is van vragen en vervolgvragen. Het antwoord NEE op de vraag naar elektronische detectiesystemen zal dus niet leiden naar vragen over de samenstelling van die systemen.

MUSAVE en het Handboek zijn evenals de rapporten uit 1992 en 1993 gebaseerd op het zogenaamde Preventiewiel. Dat preventiewiel geeft het evenwicht en de samenhang in preventie systematisch weer. Tegenwoordig wordt vrijwel altijd de term ‘integrale beveiliging’ gebruikt. Het preventiewiel geeft de integratie tussen Beleid, Organisatie, Voorzieningen (Bouwkundig en elektronisch) en de bedrijfscultuur weer. Onder bedrijfscultuur wordt preventiehouding en deskundigheidsbevordering verstaan. Hoewel het Handboek alweer tien jaar oud is en de laatste editie van MUSAVE uit 2000 hanteert hebben beide nog niets aan actualiteit ingeboet.

De risicoklasse-indeling van de verzekeraarsVolgens de risicoklasse-indeling van de gezamenlijke verzekeringsmaatschappijen vallen musea vrijwel altijd in de hoogste risicoklasse. Die classificatie hanteert een puntensysteem waarbij punten worden toegekend aan de aard van de organisatie, de ligging al of niet binnen de bebouwde kom, de attractiviteit van de aanwezige ‘goederen’ en de verzekerde waarde. Museumobjecten vallen bij de attractiviteitindeling meestal in de categorie Hoog of Zeer Hoog en de (verzekerde) waarde is al snel boven de door de verzekeraars gehanteerde grens van € 250.000,00.

Dit betekent dat bij deze risicoklasse hoogwaardige bouwkundige, elektronische en organisatorische voorzieningen horen (zie ook de door Ellie Bruggeman geschreven bijlage over risicoanalyse). In de hoogste risicocategorie zal de beveiliging gerealiseerd moeten worden op basis van Maatwerk en kan vrijwel nooit volstaan worden met standaardoplossingen. Dat maatwerk moet gebaseerd zijn op de risicoanalyse.

Hoe ziet die geavanceerde beveiliging er uit?Geavanceerde beveiliging is niets anders dan de integrale benadering van het Preventiewiel en gebaseerd op:

– Organisatorische maatregelen;

– Bouwkundige voorzieningen

– Elektronische signalering en cameraobservatie

– Compartimentering (zowel om escalatie van brand te voorkomen als met het oog op diefstalpreventie)

– Meeneembeperkende maatregelen zoals vitrines (kunnen ook als compartimentering gezien worden), ophang- en andere bevestigingssystemen.

OrganisatieBij organisatie moet gedacht worden aan de alarmopvolging, het bewaking- en aflosschema, opening- en sluitrondes, sleutelbeheer, instructies voor medewerkers en externe partijen, calamiteitenplannen, huisregels voor medewerkers, bezoekersreglement, beveiligingaspecten in facilityrapporten, afspraken met alarmcentrales, toegangscontrole, entreebeheer van depots, screening van nieuwe medewerkers, opleidingen en trainingen, beveiligingsinstructies, bewakingsinstructies, incidentenregistratie en evaluatie, werkoverleg, dagelijkse controlerondes door de beveiligingsverantwoordelijke (bij voorkeur aan de hand van checklists)..

Bij de diefstal van de Saliera kwam op organisatorisch niveau een hiaat aan het licht in de instructie van de medewerkers en de alarmopvolging. Het kan nooit zo zijn dat er een instructie is die de medewerker in de meldkamer voorschrijft bij een alarm niet meteen te verifiëren, maar dat het alarm eerst moet worden gereset en dan gewacht moet worden tot het alarm eventueel terug komt. Elektronische signalering is juist bedoeld om tijd te winnen voor de alarmopvolgingsorganisatie. In eerste instantie negeren van signalen uit de elektronische signalering doet die tijdwinst weer teniet.

Bij de controlerondes had de beveiligingsverantwoordelijke natuurlijk moeten signaleren dat de aanwezige steiger als een trap naar de Saliera kon worden gebruikt. Het is niet bekend of dit gesignaleerd is bij de directie van het museum en dat dit signaal in de wind is geslagen. Het is in ieder geval wel duidelijk dat de steiger niet bouwkundig was afgeschermd en dat er geen elektronische signalering in was aangebracht

Bouwkundige voorzieningenBouwkundige inbraakvertraging wordt uitgedrukt in tijdeenheden van 2, 3, 4, 5 of meer minuten. Die inbraakvertragingtijd gaat pas in op het moment dat een aanval op de inbraakwerendheid gesignaleerd wordt. Bovendien moet bij het bepalen van de inbraakvertraging duidelijk zijn waartegen de muren, ramen, deuren, overige gevelopeningen en daken bestand moeten zijn. Met andere woorden de door inbrekers te gebruiken gereedschapset moet gedefinieerd zijn.

Het is bij geavanceerde beveiliging heel belangrijk dat de bouwkundige inbraakvertraging op alle niveaus van het gebouw gerealiseerd wordt. Ongeveer de helft van de inbraken in musea vindt plaats op hogere etages of zelfs via het dak. De Saliera was tentoongesteld op de eerste etage van het Kunsthistorisches Museum.

Inbraakvertragend glasIn het kader van dit artikel gaat het te ver gedetailleerd te omschreven hoe die bouwkundige inbraakvertraging kan worden gerealiseerd. Eén uitzondering wil ik maken: inbraakvertragend glas. Inbraakvertragend, gelaagd glas bestaat bijna altijd uit een combinatie van glas en polyvinylbuteral (PVB) folie. Er is een opvallend verschil tussen de resultaten van genormeerde mechanische testen met o.a. kogelvalproeven en handmatige testen. Glas gaat bij een aanval met een hamer of bijl altijd bij de eerste slagen kapot. Het is de tussenlaag die moet zorgen voor de inbraakvertraging. PVB folie kan vele slagen met een moker opvangen. Fabrikanten laten op vakbeurzen daar altijd imponerende testen mee zien. Echter, als een gekarteld mes gebruikt wordt – behoort tot de standaarduitrusting in brandweerwagens om klemzittende automobilisten via de gelaagde voorruit te bevrijden – is er in een ruit met PVB folie binnen de kortste keren een groot gat gemaakt. Bij inbraakvertragende beglazing moet gebruik worden gemaakt van een tussenlaag die niet met een mes kan worden doorgesneden, bijvoorbeeld polycarbonaat.

Het Kunsthistorisches Museum was zelfs niet voorzien van inbraakvertragend glas op basis van PVB folie, noch was er sprake van een glasafscherming in de vorm van (rol)luiken. Robert Mang kon dus na één klap het museum binnen gaan.

Elektronische signaleringDe in tijd uitgedrukte inbraakvertraging gaat pas in op het moment dat een (elektronisch) signaal gegenereerd wordt. Dat signaal is bedoeld om de alarmopvolgingsorganisatie te mobiliseren. Elektronische signalering moet in een zo vroeg mogelijk stadium werken. Het heeft een heel beperkt nut indien een inbreker pas gedetecteerd wordt als hij al binnen is. De alarmopvolgers, daar zijn veel te veel voorbeelden van, zullen dan altijd te laat zijn. Geavanceerde elektronische signalering kan niet gesaboteerd worden omdat geavanceerde systemen zichzelf controleren. Het doorzenden van signalen (de transmissie) moet plaatsvinden via continu gecontroleerde en mechanisch goed afgeschermde verbinden en detectoren moeten niet afgedekt kunnen worden. De detectoren in het Westfriesmuseum in Hoorn werden tijdens openingstijd van het museum door de criminelen afgeplakt waardoor de inbreker(s) langdurig ongemerkt hun gang konden gaan. Geavanceerde detectoren zijn van het zogenaamde anti-masking type en geven bij het inschakelen van het systeem alarm als er pogingen zijn geweest ze te maskeren. Voor het afplakken van detectoren is geen grote criminele professionaliteit nodig.

In Wenen was weliswaar sprake van een signalering zodra de ramen werden aangevallen, maar daar was geen enkele integratie tussen bouwkundige weerbaarheid en de signalering. Elektronische signalering heeft nauwelijks zin als via een hit-and-run inbraak een diefstal kan plaatsvinden.

CompartimenteringIn de beveiliging wordt gesproken van de ‘schillentheorie’. Na doorbreking van de buitenste schil zal de inbreker moeten stuiten op meerdere volgende schillen. Dat kunnen interne inbraakvertragende deuren zijn, maar dat kunnen ook kluizen of afzonderlijke compartimenten zijn. Het Gutenberg Museum in Mainz heeft de 42-regelige Bijbel van Gutenberg tentoongesteld in een inbraakwerende vitrine die op zijn beurt weer in een kluis staat. Zo ver hoeven de meeste musea niet te gaan, maar het kan natuurlijk nooit zo zijn dat het belangrijkste en meest kostbare object van een museum zich bevindt in een gemakkelijk toegankelijke ruimte tegen de buitengevel van het gebouw in een vitrine van ‘gewoon’ glas die met één klap kan worden ingeslagen.

Meeneembeperkende maatregelenIn de vorige paragraaf over compartimentering werd al verwezen naar de rol van vitrines. Vitrines kunnen ook gezien worden als een meeneembeperkende maatregel. De afgelopen jaren zijn in enkele Nederlandse musea en tentoonstellingsruimtes van bibliotheken/archieven vitrines geplaatst met een zeer hoogwaardige inbraakwerendheid. Analoog aan die vitrines zijn in een Vlaams museum overeenkomstige vitrines gebouwd. Inbraakwerende vitrines kunnen gezien worden als afzonderlijke compartimenten mits op basis van een programma van eisen (PvE) aan de volgende voorwaarden is voldaan:

– De inbraakvertraging moet zijn vastgelegd;

– Er moet elektronische signalering zijn IN de vitrines tijdens openingstijd van het museum en zowel IN als BUITEN de vitrines wanneer het museum gesloten is;

– De alarmopvolging moet zijn geregeld;

– Er moet een sleutelsysteem zijn

In het PvE van de vitrine moet aandacht worden besteed aan de constructiestabiliteit, de te gebruiken componenten (staal, inbraakwerend glas op basis van polycarbonaat), gecertificeerd sluitsysteem (dus niet van die kwetsbare vitrinesloten die meestal gebruikt worden), bevestiging aan de ondergrond, UV wering, klimaat, licht etc. Heel belangrijk: op basis van testen moet bepaald worden of aan het PvE voldaan wordt.

Overige meeneembeperkende maatregelen kunnen allerlei bevestiging- en ophangsystemen zijn in samenspraak met de collectieverantwoordelijke.

Robert Mang had slechts seconden nodig om Cellini’s zoutvat uit de vitrine te halen. Die vitrine voldeed aan zeer lage eisen.

Integraal beveiligingsplan in vogelvluchtDe zeer korte beschrijving van de Organisatorische, Bouwkundige, Elektronische, Compartimenterende en Meeneembeperkende maatregelen in bovenstaande tekst kunnen met enige creativiteit gebruikt worden als uitgangspunt voor het maken van een integraal beveiligingsplan en een PvE voor de optimalisering van de beveiliging. Het is heel belangrijk dat niet de aandacht specifiek uit gaat naar één onderdeel van de beveiliging, maar dat voortdurend de integratie van de diverse onderdelen beoogd wordt. Alleen dan kan een beveiligingniveau bereikt worden dat het Kunsthistorische Museum had kunnen vrijwaren van de afgang en de schade die de bliksemsnelle diefstal van de Saliera heeft veroorzaakt.

De meeste inbraken in en diefstallen uit musea vonden niet plaats doordat de criminelen zo professioneel – kan het a.u.b. ophouden met die complimentjes! – waren, maar doordat de beveiliging niet geavanceerd en professioneel was.

November 10th, 2007

Posted In: archief, musea, museum, Museum thefts, Nederlandstalige artikelen

Tags: , , , ,