Latchford’s Footprints: Suspect Khmer Art at the Kimbell and the Met

http://chasingaphrodite.com/2012/12/24/latchfords-footprints-suspect-khmer-art-at-the-kimbell-and-the-met/

December 25, 2012

We’re continuing to trace suspect Cambodian antiquities linked to Douglas Latchford, the man at the center of the on-going federal looting probe that we’ve detailed in previous posts here. Last week we wrote about suspect Khmer antiquities at the Denver Art Museum. Here are our latest finds:

The Kimbell Art Museum

Screen Shot 2012-12-22 at 5.54.33 PM

In 1988, the Kimbell Art Museum purchased an important 7th century Khmer sculpture from Latchford.

At the time of purchase, the statue had no documented ownership history. The only record the Kimbell obtained about its origins was a signed guarantee from Latchford claiming the statue had been in his possession in Thailand since 1968 and had legally been shipped to the UK in 1987, a museum spokeswoman said.

Latchford has made similar claims about contested Khmer statues atSotheby’s and the Norton Simon Museum that are now the focus on a federal lawsuit. Federal investigators have alleged in court filings that Latchford purchased those statues after they were looted in the early 1970s and smuggled to Thailand, a claim Latchford denies. (See our previous coverage of the case here.)

The statue represents Harihara, a Hindu deity that combined the destructive force of Shiva and the creative power of Vishnu. The statue’s style suggests the piece came from the pre-Khmer ruins of Prasat Andet, in central Cambodia. The Kimbell has no evidence of legal export from Cambodian, a museum spokeswoman confirmed.

Cult Statue of a Goddess (Aphrodite)Acquiring an object based exclusively on a dealer’s warranty — rather than an actual documented ownership history that proves it was not looted — was a common tactic in the 1980s, particularly for pieces that were likely looted. As we described in Chasing Aphrodite, the J. Paul Getty Museum passed a new acquisition policy for antiquities in 1987 that called for a dealer warranty in place of an inquiry into an object’s origins. The practice allowed the Getty to continue acquiring objects it knew or suspected had been looted – including an $18 million statue of Aphrodite – while providing a modicum of legal and public relations cover if the statue were later questioned. But the policy failed: The Getty returned the Aphrodite to Italy in 2010 after our investigation in the LA Times made clear the dealer warranty was a thin cover for the truth — the statue had been looted from an archaeological site in central Sicily.

Kimbell1The Kimbell believes the Harihara is the only object in its collection with ties to Latchford, but can’t be certain, a museum spokeswoman said. It is not the only suspect piece of ancient art to surface at the museum. In February, we wrote about the Kimbell’s 5th century BC Greek cup by the Douris painter. After we noted the cup’s ownership history had been traced to Elie Borowski, a dealer who has been linked to the illicit trade in Classical antiquities, the Kimbell announced it would publish the cup on a registry of objects maintained by the Association of Art Museum Directors. The cup was never listed in the registry — likely because it was acquired prior to 2008, when the directors group began requiring suspect antiquities to be posted. (This leaves the question: where should suspect antiquities acquired before 2008 be posted publicly to encourage further provenance research? Museums should be publishing the complete known provenance of all their antiquities, but don’t. We’ve proposed our own answer.)

The Metropolitan Museum of Art

met.hariharaWhile researching the Kimbell’s Harihara, we noticed that The Metropolitan Museum of Art purchased a similar Harihara, also linked to Prasat Andet, in 1977. We’ve asked the Met for the provenance of the statue, as none is listed on their website.

The Met also has several pieces from Latchford. The New York Times has previously notedthat Cambodia will ask the museum to return its two prominently displayed Standing Attendants, which also came through Latchford from Koh Ker. As Paul Barford has noted, the knees of those statues bear clear signs of having been hacked from a base by looters. (The Met’s high resolution photos and zoom tool are quite useful here.)Screen Shot 2012-12-23 at 10.50.29 PM

David Gill has also noted that the statues came to the museum in fragments from different sources acquired over several years and were reassembled at the Met.Martin Lerner, the Met’s former Asian Art curator, noted the happy coincidence in the catalog: “It is particularly gratifying that the monumental bodies join up with heads already in the collection.” This appears similar to a pattern we’ve seen in objects passed through smuggling networks that dealt in Classical antiquities, the so-called “fragments game” identified by Italian investigators and noted by Gill here.

Gill has also helpfully identified several other Latchford donations at the Met:

1983_551_232391-1A 10th century Khmer Head of Buddha acquired in 1983 as a gift from Latchford. (1983.551)

A 12th century Bodhisattva from Nepal acquired in 1989 as a gift from Spink & Son Ltd. and Douglas A. J. Latchford.  (1989.237.1)

A bronze 9th century Bodhisattva Maitreya from Thailand acquired in 1989 as a gift from Spink & Son Ltd. and Douglas A. J. Latchford. (1989.237.2)

A 2nd century Ghandaran plaque from Pakistan acquired as  gift of Spink & Son Ltd. and Douglas A. J. Latchford in 1989. (1989.237.3)

DT5214The gifts suggest several things: Latchford was a generous donor to the Met over several years, and dealt not just in Khmer art but also material from South Asia. It would be worth perusing the Met’s 1994 catalog of Asian Art for other examples of material from South East Asia. For example, given the history of looting at Koh Ker, we were interested in how this gilt bronze statue of a king from Kor Ker (left) ended up in the collection Walter Annenberg before being acquired by the Met in 1988.

We’ll continue looking for Latchford objects in other museums. If you’ve got any tips, drop us at line at ChasingAphrodite@gmail.com

Latchford’s Footprints: Suspect Khmer Art at the Kimbell and the Met | CHASING APHRODITE.

December 25th, 2012

Posted In: CHASING APHRODITE

Latchford’s Footprints: Suspect Khmer Art at the Kimbell and the Met

http://chasingaphrodite.com/2012/12/24/latchfords-footprints-suspect-khmer-art-at-the-kimbell-and-the-met/

December 25, 2012

We’re continuing to trace suspect Cambodian antiquities linked to Douglas Latchford, the man at the center of the on-going federal looting probe that we’ve detailed in previous posts here. Last week we wrote about suspect Khmer antiquities at the Denver Art Museum. Here are our latest finds:

The Kimbell Art Museum

Screen Shot 2012-12-22 at 5.54.33 PM

In 1988, the Kimbell Art Museum purchased an important 7th century Khmer sculpture from Latchford.

At the time of purchase, the statue had no documented ownership history. The only record the Kimbell obtained about its origins was a signed guarantee from Latchford claiming the statue had been in his possession in Thailand since 1968 and had legally been shipped to the UK in 1987, a museum spokeswoman said.

Latchford has made similar claims about contested Khmer statues atSotheby’s and the Norton Simon Museum that are now the focus on a federal lawsuit. Federal investigators have alleged in court filings that Latchford purchased those statues after they were looted in the early 1970s and smuggled to Thailand, a claim Latchford denies. (See our previous coverage of the case here.)

The statue represents Harihara, a Hindu deity that combined the destructive force of Shiva and the creative power of Vishnu. The statue’s style suggests the piece came from the pre-Khmer ruins of Prasat Andet, in central Cambodia. The Kimbell has no evidence of legal export from Cambodian, a museum spokeswoman confirmed.

Cult Statue of a Goddess (Aphrodite)Acquiring an object based exclusively on a dealer’s warranty — rather than an actual documented ownership history that proves it was not looted — was a common tactic in the 1980s, particularly for pieces that were likely looted. As we described in Chasing Aphrodite, the J. Paul Getty Museum passed a new acquisition policy for antiquities in 1987 that called for a dealer warranty in place of an inquiry into an object’s origins. The practice allowed the Getty to continue acquiring objects it knew or suspected had been looted – including an $18 million statue of Aphrodite – while providing a modicum of legal and public relations cover if the statue were later questioned. But the policy failed: The Getty returned the Aphrodite to Italy in 2010 after our investigation in the LA Times made clear the dealer warranty was a thin cover for the truth — the statue had been looted from an archaeological site in central Sicily.

Kimbell1The Kimbell believes the Harihara is the only object in its collection with ties to Latchford, but can’t be certain, a museum spokeswoman said. It is not the only suspect piece of ancient art to surface at the museum. In February, we wrote about the Kimbell’s 5th century BC Greek cup by the Douris painter. After we noted the cup’s ownership history had been traced to Elie Borowski, a dealer who has been linked to the illicit trade in Classical antiquities, the Kimbell announced it would publish the cup on a registry of objects maintained by the Association of Art Museum Directors. The cup was never listed in the registry — likely because it was acquired prior to 2008, when the directors group began requiring suspect antiquities to be posted. (This leaves the question: where should suspect antiquities acquired before 2008 be posted publicly to encourage further provenance research? Museums should be publishing the complete known provenance of all their antiquities, but don’t. We’ve proposed our own answer.)

The Metropolitan Museum of Art

met.hariharaWhile researching the Kimbell’s Harihara, we noticed that The Metropolitan Museum of Art purchased a similar Harihara, also linked to Prasat Andet, in 1977. We’ve asked the Met for the provenance of the statue, as none is listed on their website.

The Met also has several pieces from Latchford. The New York Times has previously notedthat Cambodia will ask the museum to return its two prominently displayed Standing Attendants, which also came through Latchford from Koh Ker. As Paul Barford has noted, the knees of those statues bear clear signs of having been hacked from a base by looters. (The Met’s high resolution photos and zoom tool are quite useful here.)Screen Shot 2012-12-23 at 10.50.29 PM

David Gill has also noted that the statues came to the museum in fragments from different sources acquired over several years and were reassembled at the Met.Martin Lerner, the Met’s former Asian Art curator, noted the happy coincidence in the catalog: “It is particularly gratifying that the monumental bodies join up with heads already in the collection.” This appears similar to a pattern we’ve seen in objects passed through smuggling networks that dealt in Classical antiquities, the so-called “fragments game” identified by Italian investigators and noted by Gill here.

Gill has also helpfully identified several other Latchford donations at the Met:

1983_551_232391-1A 10th century Khmer Head of Buddha acquired in 1983 as a gift from Latchford. (1983.551)

A 12th century Bodhisattva from Nepal acquired in 1989 as a gift from Spink & Son Ltd. and Douglas A. J. Latchford.  (1989.237.1)

A bronze 9th century Bodhisattva Maitreya from Thailand acquired in 1989 as a gift from Spink & Son Ltd. and Douglas A. J. Latchford. (1989.237.2)

A 2nd century Ghandaran plaque from Pakistan acquired as  gift of Spink & Son Ltd. and Douglas A. J. Latchford in 1989. (1989.237.3)

DT5214The gifts suggest several things: Latchford was a generous donor to the Met over several years, and dealt not just in Khmer art but also material from South Asia. It would be worth perusing the Met’s 1994 catalog of Asian Art for other examples of material from South East Asia. For example, given the history of looting at Koh Ker, we were interested in how this gilt bronze statue of a king from Kor Ker (left) ended up in the collection Walter Annenberg before being acquired by the Met in 1988.

We’ll continue looking for Latchford objects in other museums. If you’ve got any tips, drop us at line at ChasingAphrodite@gmail.com

Latchford’s Footprints: Suspect Khmer Art at the Kimbell and the Met | CHASING APHRODITE.

December 25th, 2012

Posted In: CHASING APHRODITE

This content is password protected. To view it please enter your password below:

December 22nd, 2012

Posted In: Museum thefts

This content is password protected. To view it please enter your password below:

December 22nd, 2012

Posted In: Museum thefts

Huis Doorn slachtoffer diefstal – Historiek

http://historiek.net/museumnieuws/7608-huis-doorn-slachtoffer-diefstal

December 21, 2012

Huis Doorn slachtoffer diefstal – Historiek.

December 21st, 2012

Posted In: diefstal uit museum

Ambassador to UN says Cyprus cultural heritage destruction by Turkey is systematic and widespread

http://famagusta-gazette.com/ambassador-to-un-says-cyprus-cultural-heritage-destruction-by-turkey-is-s-p17559-69.htm

December 21, 2012
The destruction of Cyprus cultural and religious heritage in the Turkish-occupied areas of the island is systematic and widespread, Cyprus Permanent Representative to the UN Ambassador Nikos Emiliou said, while speaking to the UN General Assembly, last Wednesday, December 12.Speaking on the return or restitution of cultural property to the countries of origin, Emiliou said that many artefacts have become the objects of illicit trafficking, and asked the international community to extend its solidarity and support in Cyprus effort to protect an invaluable part of the cultural heritage of humanity.

Cyprus, he said is fortunate to have 9,000 years of recorded civilization, and has therefore an obligation to protect its cultural stock and bequeath it to future generations.

He added that the islands cultural heritage has been continuously enriched through the millennia, while many of the artefacts of this rich cultural history can be viewed in museums throughout the world.

Many more, unfortunately, have become the objects of illicit trafficking, especially those removed illegally from the territory of the island under occupation since 1974, Emiliou noted. He added that many churches, chapels, monasteries, cemeteries, libraries, museums and private collections of religious art and antiquities were destroyed and looted.

Emiliou also said that illicit trade operated from the occupied areas of Cyprus has been illustrated by a number of cases, brought to courts around the world by the Church of Cyprus, who is the rightful owner of many of those artefacts.

He referred to the case of the Kanakaria church mosaics, a rare work of 6th century art, which were removed and illegally exported abroad. A lawsuit filed by the Orthodox Church of Cyprus in the United States District Court of Indianapolis resulted in a judgment in 1989, whereby the mosaics were returned to their rightful owner two years later.

The Ambassador added that in a relevant case filed before a German court, the court decision in 2010 opened the way for the repatriation to Cyprus of artefacts looted from Kanakaria and other churches and monasteries.

Emiliou further said that Cyprus follows with interest the work undertaken to address the illicit sale of cultural objects on the Internet and the need for Member States to adopt appropriate international legislation in the field.

He underlined the efforts of the United Nations and of UNESCO in particular, while adding that Cyprus is a State party to the Hague Convention for the Protection of Cultural Property in the Event of Armed Conflict of 1954, and a signatory of its Second Protocol.

As the Ambassador pointed out, combating of illicit trafficking in cultural property is a task that requires perseverance and multifaceted collaborative efforts. In order to stop illicit trafficking, he went on, States should ensure that customs and border control officials should be fully trained in their duties to apply the rules of the relevant UNESCO Convention, and to report any cases of illicit activity to the appropriate authorities of the State party concerned.

He reiterated finally Cyprus unwavering determination to use all the necessary legal and political means to repatriate illegally obtained cultural treasures, adding that the country expects the solidarity and support of the international community in order to protect an invaluable part of the cultural heritage of humanity.

read more:

Ambassador to UN says Cyprus’ cultural heritage destruction by Turkey is “systematic and widespread”.

December 21st, 2012

Posted In: Cyprus

This content is password protected. To view it please enter your password below:

December 21st, 2012

Posted In: Church theft, Cyprus

This content is password protected. To view it please enter your password below:

December 21st, 2012

Posted In: diefstal uit museum

Kwaliteit beveiliging museum is niet altijd een kwestie van budgetten

http://www.museumbeveiliging.com/2012/12/15/kwaliteit-beveiliging-museum-is-niet-altijd-een-kwestie-van-budgetten/

December 15, 2012
15/12/2012 – 13:13

Beveiliging van een museum tegen diefstal is niet altijd een kwestie van geld. Toen duidelijk werd dat hoorns van neushoorns in diverse landen doelwit werden van diefstal – het ene na het andere museum werd geslachtofferd – besloot Naturalis de originele hoorns veilig op te bergen en te vervangen door kunsthars replica’s. Een proactief beleid gebaseerd op een heel simpele risico-inschatting. Zo doe je dat met risico’s en beveiliging.

In het Rotterdams Natuurhistorisch Museum werd die stap niet gemaakt en werden helaas de hoorns bij een inbraak gestolen. Jammer, want dat had – budgetneutraal zoals dat zo mooi heet – voorkomen kunnen worden. Ook na de diefstal verdedigde Jelle Reumer zijn beleid de hoorns niet extra te beschermen. Hij had het recht die keuze te maken. Jammer dat die hoorns nu weg zijn. Met een verwijtend vingertje wijzen naar een overheid die beknibbelt op budgetten is mij iets te gemakkelijk (zie mijn vorige post over Jelle Reumer die uit zijn dak ging). Zonder kosten te maken had het museum maatregelen kunnen nemen zoals in Naturalis.

Verklaring Natuurhistorisch Museum, Rotterdam, na de diefstal van hoorns:

De neushoornkop is een mooi tentoonstellingsobject, een ‘publiekslieveling’, die in museumlessen en speurtochten een belangrijke rol speelt. Bij plaatsing in depot – geen garantie dat geen diefstal zou plaatsvinden – zou het (jonge) publiek dat moeten missen.

Een mooi tentoonstellingsobject? Ongetwijfeld; jammer dat dat moois nu definitief verdwenen is in afwachting van een maatregel als een inbraakwerende vitrine. Plaatsing in depot geen garantie dat diefstal plaatsvindt? Klopt: dat biedt geen garantie, maar wel een bijna-garantie (in Naturalis heeft men de hoorns nog); de kans op diefstal zou er een stuk minder door geworden zijn, en daar zijn beveiligingsmaatregelen nu eenmaal voor: het (aanzienlijk) verkleinen van de kans op diefstal, vandalisme of verduistering. Wanneer er een hausse is aan diefstallen bij collega-musea, dan is niets doen een slechte keuze. Om in de terminologie van een natuurhistorisch museum te blijven: je gedraagt je dan als een sitting duck.

Ton Cremers

Museumbeveiliging, Ton Cremers » Blog Archive » Kwaliteit beveiliging museum is niet altijd een kwestie van budgetten.

December 15th, 2012

Posted In: Museum thefts

www.museumbeveiliging.com/2012/12/15/kwaliteit-beveiliging-museum-is-niet-altijd-een-kwestie-van-budgetten-2/

Kwaliteit beveiliging museum is niet altijd een kwestie van budgetten

15/12/2012 – 14:04http://www.museumbeveiliging.com/2012/12/15/kwaliteit-beveiliging-museum-is-niet-altijd-een-kwestie-van-budgetten/

December 15, 2012

15/12/2012 – 13:13

Beveiliging van een museum tegen diefstal is niet altijd een kwestie van geld. Toen duidelijk werd dat hoorns van neushoorns in diverse landen doelwit werden van diefstal – het ene na het andere museum werd geslachtofferd – besloot Naturalis de originele hoorns veilig op te bergen en te vervangen door kunsthars replica’s. Een proactief beleid gebaseerd op een heel simpele risico-inschatting. Zo doe je dat met risico’s en beveiliging.

In het Rotterdams Natuurhistorisch Museum werd die stap niet gemaakt en werden helaas de hoorns bij een inbraak gestolen. Jammer, want dat had – budgetneutraal zoals dat zo mooi heet – voorkomen kunnen worden. Ook na de diefstal verdedigde Jelle Reumer zijn  beleid de hoorns niet extra te beschermen. Hij had het recht die keuze te maken. Jammer dat die hoorns nu weg zijn. Met een verwijtend vingertje wijzen naar een overheid die beknibbelt op budgetten is mij iets te gemakkelijk (zie mijn vorige post over Jelle Reumer die uit zijn dak ging). Zonder kosten te maken had het museum maatregelen kunnen nemen zoals in Naturalis.

Verklaring Natuurhistorisch Museum, Rotterdam, na de diefstal van hoorns:

De neushoornkop is een mooi tentoonstellingsobject, een ‘publiekslieveling’, die in museumlessen en speurtochten een belangrijke rol speelt. Bij plaatsing in depot – geen garantie dat geen diefstal zou plaatsvinden – zou het (jonge) publiek dat moeten missen.

Een mooi tentoonstellingsobject? Ongetwijfeld; jammer dat dat moois nu definitief verdwenen is in afwachting van een maatregel als een inbraakwerende vitrine. Plaatsing in depot geen garantie dat diefstal plaatsvindt? Klopt: dat biedt geen garantie, maar wel een bijna-garantie (in Naturalis heeft men de hoorns nog); de kans op diefstal zou er een stuk minder door geworden zijn, en daar zijn beveiligingsmaatregelen nu eenmaal voor: het (aanzienlijk) verkleinen van de kans op diefstal, vandalisme of verduistering. Wanneer er een hausse is aan diefstallen bij collega-musea, dan is niets doen een slechte keuze. Om in de terminologie van een natuurhistorisch museum te blijven: je gedraagt je dan als een sitting duck.

Ton Cremers

Museumbeveiliging, Ton Cremers » Blog Archive » Kwaliteit beveiliging museum is niet altijd een kwestie van budgetten.

December 15th, 2012

Posted In: Geen categorie

Tags: ,

Beveiliging van een museum tegen diefstal is niet altijd een kwestie van geld. Toen duidelijk werd dat hoorns van neushoorns in diverse landen doelwit werden van diefstal – het ene na het andere museum werd geslachtofferd – besloot Naturalis de originele hoorns veilig op te bergen en te vervangen door kunsthars replica’s. Een proactief beleid gebaseerd op een heel simpele risico-inschatting. Zo doe je dat met risico’s en beveiliging.

In het Rotterdams Natuurhistorisch Museum werd die stap niet gemaakt en werden helaas de hoorns bij een inbraak gestolen. Jammer, want dat had – budgetneutraal zoals dat zo mooi heet – voorkomen kunnen worden. Ook na de diefstal verdedigde Jelle Reumer zijn beleid de hoorns niet extra te beschermen. Hij had het recht die keuze te maken. Jammer dat die hoorns nu weg zijn. Met een verwijtend vingertje wijzen naar een overheid die beknibbelt op budgetten is mij iets te gemakkelijk (zie mijn vorige post over Jelle Reumer die uit zijn dak ging). Zonder kosten te maken had het museum maatregelen kunnen nemen zoals in Naturalis.

Verklaring Natuurhistorisch Museum, Rotterdam, na de diefstal van hoorns:

De neushoornkop is een mooi tentoonstellingsobject, een ‘publiekslieveling’, die in museumlessen en speurtochten een belangrijke rol speelt. Bij plaatsing in depot – geen garantie dat geen diefstal zou plaatsvinden – zou het (jonge) publiek dat moeten missen.

Een mooi tentoonstellingsobject? Ongetwijfeld; jammer dat dat moois nu definitief verdwenen is in afwachting van een maatregel als een inbraakwerende vitrine. Plaatsing in depot geen garantie dat diefstal plaatsvindt? Klopt: dat biedt geen garantie, maar wel een bijna-garantie (in Naturalis heeft men de hoorns nog); de kans op diefstal zou er een stuk minder door geworden zijn, en daar zijn beveiligingsmaatregelen nu eenmaal voor: het (aanzienlijk) verkleinen van de kans op diefstal, vandalisme of verduistering. Wanneer er een hausse is aan diefstallen bij collega-musea, dan is niets doen een slechte keuze. Om in de terminologie van een natuurhistorisch museum te blijven: je gedraagt je dan als een sitting duck.

Ton Cremers

December 15th, 2012

Posted In: diefstal uit museum

De Kunsthal: buurman Jelle Reumer gaat uit zijn dak

http://www.museumbeveiliging.com/2012/12/13/de-kunsthal-buurman-jelle-reumer-gaat-uit-zijn-dak/

December 13, 2012
13/12/2012 – 17:45

In mijn vorige column ‘Museumbeveiliging, publiciteit en vertrouwelijkheid‘ trachtte ik uit te leggen wat de drijfveer is achter mijn publieke optreden na ernstige incidenten in de museumwereld. Ik schetste hoe ik over het algemeen reageer op vragen door de pers en waarom ik in drie gevallen, eigenlijke twee, op basis van argumenten ernstige kritiek had op het falend beveiligingsbeleid.

Het fenomeen dat de zo geprezen vrijheid van meningsuiting ineens geen absoluut recht meer is wanneer je een mening hebt die niet in dank wordt afgenomen, is mij al lang bekend. Vandaag werd dat weer eens duidelijk gemaakt door de onderstaande mail die ik kreeg van Jelle Reumer, directeur van Het Natuurhistorisch te Rotterdam:

-citaat openen-

Dag Ton,

Zojuist je column op de website van Museumbeveiliging gelezen. Ik ben geschokt door je onfatsoen.

Ik denk niet dat er sinds de afschaffing van de Inquisitie zoveel vunzig gif over één persoon is heen gegooid. Het is een meer dan walgelijke karaktermoord, en en passant wordt ook Ruud Spruit weer even onderuit geschopt.

In een periode dat het de musea van overheidswege volstrekt onmogelijk wordt gemaakt om ook maar één suppoost te betalen, laat staan gekwalificeerde beveiligingsmedewerkers, kun je je gifspuit beter in de richting van de overheid wenden.

Heb je uit mijn LinkedIn lijst van contacten verwijderd, met mensen van jouw allooi wens ik niet te worden geassocieerd.

 Jelle Reumer, directeur

Het Natuurhistorisch

-citaat sluiten-

Zo, dat liegt er niet om. Waar zijn de argumenten, vraag ik mij dan af. Jelle verwijt mij op hysterische wijze dat ik gif zou strooien over (voormalige) museumdirecteuren en nodigt mij tegelijk uit met gif te gaan spuiten. Ik mag dus van Jelle wel gif spuiten, maar hij moet bepalen welke kant dat gif uit gaat. Beetje aanmatigend en een wat vreemde ‘argumentatie’.

Het is in ieder geval duidelijk: dat het Westfries Museum werd beroofd van 22 schilderijen en dat op kinderlijk eenvoudige wijze 7 schilderijen in twee minuten werden gestolen uit De Kunsthal is de directeuren van die beide musea niet te verwijten, maar het is die kwade overheid die het volstrekt onmogelijk maakt gekwalificeerde beveiligingsmedewerkers aan te trekken. Wel, onze Jelle durft nog al. Volgens hem zijn de beveiligers bij zijn buurvouw, Emily Ansenk van De Kunsthal, dus niet gekwalificeerd. Weet Jelle wel waar hij het over heeft? Die beveiligers in De Kunsthal zijn conform de Wet Particuliere Beveiligingsorganisaties en Recherchebureaus wel degelijk gekwalificeerd. Mocht dat niet zo zijn, dan handelt De Kunsthal – je kan zo langzamerhand alles verwachten – in strijd met de wet. Niet fris van Jelle Reumer dat hij op deze wijze de beveiligers van De Kunsthal als niet gekwalificeerd onderuit schoffelt. In mijn ogen niets anders dan een trap onder de gordel. Jelle draagt voor zijn buurvrouw een smoes aan waar ze volgens mij echt niet blij mee kan zijn. Hoe was het ook alweer: met een vriend als Jelle heb je geen vijanden nodig?

Zou Reumer het werkelijk menen dat die inbraak en diefstal uit De Kunsthal te wijten is aan de bezuinigende overheid? Stel dat hij gelijk heeft dat de beveiliging van De Kunsthal door gemeentelijke bezuinigingen onder de maat was, was het dan desondanks verantwoord deze tentoonstelling met kostbare bruiklenen te organiseren? Met andere woorden – ik volg de hysterische redenatie (ja, een oxymoron, ik weet het) van Reumer: de overheid knijpt budgetten, de beveiliging (beveiligers) is daardoor niet gekwalificeerd, maar de directie besluit doodleuk kostbare objecten die een bruikleengever aan de zorg van De Kunsthal toevertrouwt te tonen. Het wordt mij ineens duidelijk dat Jelle, hij weet dat zelf nog niet maar hopelijk leest hij ook deze column, het helemaal met mij eens is. De directrice van De Kunsthal wist dat de beveiliging niet in orde was doordat de gemeente op budgetten kortte, maar ging, tegen beter weten in, met deze tentoonstelling door. Foei Ansenk! Cremers en Reumer vinden dat je dat niet had moeten doen.

Met een vijand als Reumer heb ik helemaal geen vrienden nodig!

Noemde ik Ruud Spruit ‘en passant’? Wat een slechte lezer is onze Jelle. Ik noemde raaskallende Ruud helemaal niet ‘en passant’, maar als het meest duidelijke voorbeeld van een directeur die de beveiliging van zijn museum jarenlang stelselmatig verwaarloosde. Lag het toen ook aan de wegens crisis bezuinigende overheid? Welnee: het was juichende hoogconjunctuur toen het Westfries Museum leeggeroofd werd. Er was geld genoeg. Wat bij Spruit ontbrak was een visie, het ontbrak hem aan interesse voor de beveiliging. In de jaren voorafgaand aan de roof uit zijn museum diende Spruit nooit enig voorstel in bij de gemeente om de beveiliging van zijn museum te verbeteren; ondanks dat de installateur hem keer op keer attent maakte op de noodzaak de beveiliging op te waarderen.

Jelle Reumer heeft, net als ik, recht op zijn mening. Jammer dat hij zich beperkt tot opgewonden schelden en geen enkel houdbaar argument aandraagt. Wat zal ik Jelle missen op LinkedIn. Ik ga een zwaar weekend tegemoet.

Ton Cremers

Museumbeveiliging, Ton Cremers » Blog Archive » De Kunsthal: buurman Jelle Reumer gaat uit zijn dak.

December 13th, 2012

Posted In: Museum thefts

In mijn vorige column ‘Museumbeveiliging, publiciteit en vertrouwelijkheid‘ trachtte ik uit te leggen wat de drijfveer is achter mijn publieke optreden na ernstige incidenten in de museumwereld. Ik schetste hoe ik over het algemeen terughoudend reageer op vragen door de pers en waarom ik in drie gevallen, eigenlijke twee, op basis van argumenten ernstige kritiek had op het falend beveiligingsbeleid.

Het fenomeen dat de zo geprezen vrijheid van meningsuiting geen absoluut recht is wanneer je een mening hebt die niet in dank wordt afgenomen, is mij al lang bekend. Vandaag werd dat duidelijk gemaakt door de onderstaande mail die ik kreeg van Jelle Reumer, directeur van Het Natuurhistorisch te Rotterdam:

-citaat openen-

Dag Ton,

Zojuist je column op de website van Museumbeveiliging gelezen. Ik ben geschokt door je onfatsoen.

Ik denk niet dat er sinds de afschaffing van de Inquisitie zoveel vunzig gif over één persoon is heen gegooid. Het is een meer dan walgelijke karaktermoord, en en passant wordt ook Ruud Spruit weer even onderuit geschopt.

In een periode dat het de musea van overheidswege volstrekt onmogelijk wordt gemaakt om ook maar één suppoost te betalen, laat staan gekwalificeerde beveiligingsmedewerkers, kun je je gifspuit beter in de richting van de overheid wenden.

Heb je uit mijn LinkedIn lijst van contacten verwijderd, met mensen van jouw allooi wens ik niet te worden geassocieerd.

 Jelle Reumer, directeur

Het Natuurhistorisch

-citaat sluiten-

Zo, dat liegt er niet om. Waar zijn de argumenten, vraag ik mij dan af. Jelle verwijt mij op hysterische wijze dat ik gif zou strooien over (voormalige) museumdirecteuren en nodigt mij tegelijkertijd uit met gif te gaan spuiten. Ik mag dus van Jelle wel gif spuiten, maar hij moet bepalen welke kant dat gif uit gaat. Beetje aanmatigend en een wat vreemde ‘argumentatie’.

Het is in ieder geval duidelijk: dat het Westfries Museum werd beroofd van 22 schilderijen en dat op kinderlijk eenvoudige wijze 7 schilderijen in twee minuten werden gestolen uit De Kunsthal is de directeuren van die beide musea niet te verwijten, maar het is die kwade overheid die het volstrekt onmogelijk maakt gekwalificeerde beveiligingsmedewerkers aan te trekken. Wel, onze Jelle durft nog al (dat augustus 2011 hoorns van neushoorns uit zijn museum werden gestolen had helemaal niets te maken met de bezuinigende overheid). Volgens Jelle Reumer zijn de beveiligers bij zijn buurvouw, Emily Ansenk van De Kunsthal, dus niet gekwalificeerd. Weet Reumer wel waar hij het over heeft? Die beveiligers in De Kunsthal zijn conform de Wet Particuliere Beveiligingsorganisaties en Recherchebureaus wel degelijk gekwalificeerd. Mocht dat niet zo zijn, dan handelt De Kunsthal – je kan zo langzamerhand alles verwachten – in strijd met de wet. Niet fris van Jelle Reumer dat hij op deze wijze de beveiligers van De Kunsthal als niet gekwalificeerd onderuit schoffelt. In mijn ogen niets anders dan een trap onder de gordel. Jelle Reumer draagt voor zijn buurvrouw een smoes aan waar ze volgens mij echt niet blij mee kan zijn. Hoe was het ook alweer: met een vriend als Jelle Reumer heb je geen vijanden nodig?

Zou Reumer het werkelijk menen dat die inbraak en diefstal uit De Kunsthal te wijten zijn aan de bezuinigende overheid? Stel dat hij gelijk heeft dat de beveiliging van De Kunsthal door gemeentelijke bezuinigingen onder de maat was, was het dan verantwoord deze tentoonstelling met kostbare bruiklenen te organiseren? Met andere woorden – ik volg de hysterische redenatie (ja, een oxymoron, ik weet het) van Reumer: de overheid knijpt budgetten waardoor de beveiliging (beveiligers) niet is gekwalificeerd, maar de directie besluit doodleuk kostbare objecten die een bruikleengever aan de zorg van De Kunsthal heeft toevertrouwd te tonen.

Het wordt mij ineens duidelijk dat Jelle, hij weet dat zelf nog niet maar hopelijk leest hij ook deze column, het helemaal met mij eens is. De directrice van De Kunsthal wist dat de beveiliging niet in orde was doordat de gemeente op budgetten kortte, maar ging, tegen beter weten in, met deze tentoonstelling door. Foei Ansenk! Cremers en Reumer vinden dat je dat niet had moeten doen (en zeker niet had moeten verkondigen dat de beveiliging van De Kunsthal ‘state of the art’ is).

Met een vijand als Jelle Reumer heb ik helemaal geen vrienden nodig!

Noemde ik Ruud Spruit ‘en passant’? Wat een slechte lezer is onze Jelle. Ik noemde raaskallende Ruud helemaal niet ‘en passant’, maar als het meest duidelijke voorbeeld van een directeur die de beveiliging van zijn museum jarenlang stelselmatig verwaarloosde. Lag het toen ook aan de wegens crisis bezuinigende overheid? Welnee: het was juichende hoogconjunctuur toen het Westfries Museum leeggeroofd werd. Er was geld genoeg. Wat bij zelfverheerlijkende Spruit ontbrak was een visie, het ontbrak hem aan interesse voor de beveiliging. In de jaren voorafgaand aan de roof uit zijn museum diende Spruit nooit enig voorstel in bij de gemeente om de beveiliging van zijn museum te verbeteren; ondanks dat de installateur hem keer op keer attent maakte op de noodzaak daartoe.

Jelle en zijn buurvrouw moeten zich realiseren dat klagen over te gebrekkige budgetten om hun museum goed te beveiligen feitelijk een schuldbekentenis inhoudt. Denk daar maar over na beste beunhazende professor..

Jelle Reumer heeft, net als ik, recht op zijn mening. Jammer dat hij zich beperkt tot opgewonden schelden en geen enkel houdbaar argument aandraagt. Wat zal ik Jelle missen op LinkedIn. Ik ga een zwaar weekend tegemoet.

Ton Cremers

December 13th, 2012

Posted In: De Kunsthal, diefstal uit museum, Jelle Reumer

This content is password protected. To view it please enter your password below:

December 13th, 2012

Posted In: Museum thefts

www.museumbeveiliging.com/2012/12/12/museumbeveiliging-publiciteit-en-vertrouwelijkheid-2/

Museumbeveiliging, publiciteit en vertrouwelijkheid

12/12/2012 – 11:35http://www.museumbeveiliging.com/2012/12/12/museumbeveiliging-publiciteit-en-vertrouwelijkheid/

December 12, 2012

12/12/2012 – 11:20

Sinds eind jaren tachtig van de vorige eeuw worden mijn contactgegevens door journalisten uit binnen- en buitenland uit de kaartenbak gelicht – zelf nam ik nooit contact op – zodra zich een ernstig incident voordoet bij een collectiebeheerder.  Meestal betreft het musea, maar soms ook bibliotheken, archieven of andere collectiebeheerders. Ik stond pers welwillend, en bijna altijd  terughoudend te woord en beperkte mijn kanttekeningen bij de beveiliging van geslachtofferde collectiebeheerders tot het milde ‘er zijn blijkbaar verbetermogelijkheden’.

In de meeste gevallen koos ik ervoor, soms tegen beter weten in, het slachtoffer te beschermen tegen negatieve opmerkingen over de beveiliging.  Het is nu eenmaal de eerste vraag die alle journalisten stellen: hoe heeft de inbraak, de diefstal, het vandalisme plaats kunnen vinden? Is dit museum goed beveiligd? In een drietal gevallen ging ik verder dan het obligate ‘verbeteringsmogelijkheden’, en wel na de inbraak en diefstal van twee schilderijen uit het Van Goghmuseum (2003), de omvangrijke diefstal uit het Westfriesmuseum in  Hoorn (2005), en de inbraak in De Kunshal, Rotterdam (2012).

BELANGRIJK IS TE WETEN, DAT IK VOOR GEEN VAN DEZE DRIE ORGANISATIES OOIT GEWERKT HEB. Het is nu eenmaal onderdeel van de beroepsethiek van een beveiliger, of beveiligingsadviseur geen mededelingen, en zeker geen vertrouwelijke, over (voormalige) opdrachtgevers te doen.

Terugkijkend op die drie optredens in de publiciteit vind ik, dat ik mij ten aanzien van het Van Goghmuseum terughoudender op had moeten stellen. Aangaande het Westfriesmuseum en De Kunsthal, en beide falende, in de publiciteit mallotig optredende directeuren heb ik geen enkele twijfel over mijn verklaringen in de pers en mijn teksten op mijn website.

Na de inbraak in het Van Goghmuseum – ik werd vanuit Amsterdam door een getuige gebeld  VOORDAT de politie arriveerde – werd ik, zoals altijd belaagd door journalisten die mijn commentaar wilden horen. Zoals altijd was dat commentaar terughoudend, ook op de TV in het programma NOVA. Daar kreeg ik na afloop van het interview de gebruikelijke fles wijn en werd met de taxi naar huis gebracht. De volgende dag, zondag, keerde de rust weer en genoot ik aan het einde van de middag ontspannen van de wijn…en toen werd ik gebeld door een journalist van Het Parool. De eerste les in ‘Omgaan met de pers’, schrijft voor dat alcohol en pers een slechte combinatie vormt. Ik zondigde tegen die les en liet mij ontvallen dat de ladder die de inbrekers gebruikten er al dagen stond en de voorhamer klaar lag op het dak. Niet slim, maar nog minder slim was mijn commentaar dat de criminelen het gebouw blijkbaar beter in de gaten houden dan de beveiligers, want dat werd vanzelfsprekend de volgende dag de kop in de krant. Het gesprek dat later plaatsvond met de toenmalige zakelijk directrice van het museum en het toenmalige hoofd bewaking verliep wat de zakelijk directrice en mij betrof in een goede, sympathieke sfeer. Het hoofd bewaking zat er tandenknarsend bij en knarst, ruim tien jaar na datum, volgens mij nog steeds zijn tanden. Dat die inbraak mogelijk was in zijn museum is eerder de Rijksgebouwendienst te verwijten dan hem. Wat gezegd is, is gezegd en kan na publicatie in een krant niet gewist worden uit het geheugen. Dat er achter deze kwestie en mijn commentaar veel meer schuilt, is zonder meer waar, maar zal vertrouwelijk blijven.

Over het mallotige gedrag, gejok en gedraai van de voormalige directeur van het Westfries Museum schreef ik al meerdere keren. In het Westfries Museum plakten de criminelen tijdens openingstijd de ouderwetse bewegingsmelders af waardoor ze ‘s nachts ongemerkt hun gang konden gaan; 22 schilderijen werden niet alleen uit de lijsten gehaald, maar ook spijkertje-voor-spijkertje verwijderd van de spieramen. Er moet langdurig gefröbeld zijn in het museum. Bovendien werden deuren en vitrines ingetrapt en een aantal zilveren voorwerpen gestolen. Maar wat beweerde de directeur – raaskallende Ruud – de beveiliging was geavanceerd – een glasharde leugen – en de inbrekers ‘zeer professioneel’. Zum kotzen dat een falende manager complimentjes uitdeelt aan criminelen. Ruud liet door zijn liegen de hele museumwereld in de kou staan: de waarheid had zijn collega’s kunnen helpen in het verbeteren van de beveiliging van hun musea. Pikant detail: een paar maanden na deze inbraak en diefstal was Ruud Spruit gastheer bij de presentatie van de Database Incidenten Cultureel Erfgoed (DICE) waar collectiebeheerders hun incidenten kunnen registreren. Pijnlijk dat een directeur die juist helemaal niet bereid bleek de waarheid over een ernstig incident te spreken – en dat bijna acht jaar later nog steeds niet doet – bij dit evenement gastheer mocht zijn. Na een presentatie door ondergetekende in de Reinwardt Academie over diefstallen uit musea – ik nodigde Ruud Spruit daar meerdere keren voor uit, maar hij kwam niet- stuurde de man mij een mail waarin hij bezwaar maakte dat ik over zijn museum had gesproken en dreigde alle museumdirecteuren te waarschuwen voor dat ‘bureautje’ van mij. In mijn presentatie gingen 3 slides, van meer dan 110, over het Westfries Museum en ik onthulde geen vertrouwelijke informatie.

Spruit weigerde dat idiote dreigement in te trekken, dus koos ik ervoor met deze kwestie naar buiten te treden. Ik heb immers een winkeltje en de etalage moet verzorgd worden. Ruud kon een jaar voor zijn pensioen als directeur vertrekken en kwekt nog steeds ondeskundig voort over kunstcriminaliteit en mysterieuze minuscule chips waarmee gestolen schilderijen wereldwijd gevolgd en opgespoord kunnen worden. Over criminaliteit gesproken: wie kan mij vertellen waar het schilderij van Karel Appel gebleven is dat Ruud als museumdirecteur na het organiseren van een tentoonstelling ooit van Appel cadeau kreeg? Ik vraag maar, ik vraag maar…

De Kunsthalkwestie ligt nog vers in het geheugen. De beveiliging daar faalde pijnlijk, want bij een inbraak die slechts twee minuten duurde werden zeven schilderijen gestolen. Spruit blijkt school te hebben gemaakt, want de directrice van De Kunsthal presteerde het na de inbraak te verkondigen dat de beveiliging geavanceerder dan geavanceerd is, en kwalificeerde de beveiliging van De Kunsthal als ‘state of the art’, daarmee zichzelf diskwalificerend als directeur. Zelfs in de dagen na de inbraak verkondigde ze in De Volkskrant en NRC Handelsblad geen aanleiding te zien de beveiliging aan te pakken. Je vraagt je af hoe het mogelijk is dat zo iemand doodleuk op een post blijft waar ze aantoonbaar niet geschikt voor is. De woorden van de voorzitter van de Raad voor cultuur dat musea zich zakelijker moeten opstellen, geldt blijkbaar niet voor falende directeuren. Die kunnen gewoon op hun post blijven.

Dat ik zonder terughoudendheid mijn mening over dit falen geef, kan zijn repercussies hebben op mijn winkeltje. Het zij zo. Dat risico neem ik bewust. Er is namelijk een hoger doel: de beveiliging van cultuurgoed. Ik ben ervan overtuigd dat grote sprongen vooruit gemaakt kunnen worden indien eindverantwoordelijke directeuren persoonlijk aangesproken worden wanneer de kerntaak beveiliging aantoonbaar verwaarloosd is. Dat werd zowel bij het Westfries Museum als bij De kunsthal zonder enige twijfel aangetoond. Niet alleen door de feiten, maar ook door de verklaringen van beide directeuren achteraf in de pers.

Hoe goed de beveiliging ook is, het blijft altijd mogelijk dat er iets fout gaat, maar 22 schilderijen minutieus van de spieramen verwijderen of 7 kostbare schilderijen in twee minuten bij een inbraak stelen valt niet in de categorie ‘iets fout gaan’. Dat is het gevolg van verwaarlozing van de beveiliging en beleidsmatig falen. De enig juiste consequentie is hier dat de eindverantwoordelijke plaats maakt voor een opvolger. Doodleuk blijven zitten is arrogant en een belediging voor het hele museumveld.

Ik zal dit standpunt blijven herhalen en verdedigen..

Ton Cremers

Museumbeveiliging, Ton Cremers » Blog Archive » Museumbeveiliging, publiciteit en vertrouwelijkheid.

December 12th, 2012

Posted In: Geen categorie

Tags: , , , , , ,

Museumbeveiliging, publiciteit en vertrouwelijkheid

http://www.museumbeveiliging.com/2012/12/12/museumbeveiliging-publiciteit-en-vertrouwelijkheid/

December 12, 2012
12/12/2012 – 11:20

Sinds eind jaren tachtig van de vorige eeuw worden mijn contactgegevens door journalisten uit binnen- en buitenland uit de kaartenbak gelicht – zelf nam ik nooit contact op – zodra zich een ernstig incident voordoet bij een collectiebeheerder.  Meestal betreft het musea, maar soms ook bibliotheken, archieven of andere collectiebeheerders. Ik stond pers welwillend, en bijna altijd  terughoudend te woord en beperkte mijn kanttekeningen bij de beveiliging van geslachtofferde collectiebeheerders tot het milde ‘er zijn blijkbaar verbetermogelijkheden’.

In de meeste gevallen koos ik ervoor, soms tegen beter weten in, het slachtoffer te beschermen tegen negatieve opmerkingen over de beveiliging.  Het is nu eenmaal de eerste vraag die alle journalisten stellen: hoe heeft de inbraak, de diefstal, het vandalisme plaats kunnen vinden? Is dit museum goed beveiligd? In een drietal gevallen ging ik verder dan het obligate ‘verbeteringsmogelijkheden’, en wel na de inbraak en diefstal van twee schilderijen uit het Van Goghmuseum (2003), de omvangrijke diefstal uit het Westfriesmuseum in  Hoorn (2005), en de inbraak in De Kunshal, Rotterdam (2012).

BELANGRIJK IS TE WETEN, DAT IK VOOR GEEN VAN DEZE DRIE ORGANISATIES OOIT GEWERKT HEB. Het is nu eenmaal onderdeel van de beroepsethiek van een beveiliger, of beveiligingsadviseur geen mededelingen, en zeker geen vertrouwelijke, over (voormalige) opdrachtgevers te doen.

Terugkijkend op die drie optredens in de publiciteit vind ik, dat ik mij ten aanzien van het Van Goghmuseum terughoudender op had moeten stellen. Aangaande het Westfriesmuseum en De Kunsthal, en beide falende, in de publiciteit mallotig optredende directeuren heb ik geen enkele twijfel over mijn verklaringen in de pers en mijn teksten op mijn website.

Na de inbraak in het Van Goghmuseum – ik werd vanuit Amsterdam door een getuige gebeld  VOORDAT de politie arriveerde – werd ik, zoals altijd belaagd door journalisten die mijn commentaar wilden horen. Zoals altijd was dat commentaar terughoudend, ook op de TV in het programma NOVA. Daar kreeg ik na afloop van het interview de gebruikelijke fles wijn en werd met de taxi naar huis gebracht. De volgende dag, zondag, keerde de rust weer en genoot ik aan het einde van de middag ontspannen van de wijn…en toen werd ik gebeld door een journalist van Het Parool. De eerste les in ‘Omgaan met de pers’, schrijft voor dat alcohol en pers een slechte combinatie vormt. Ik zondigde tegen die les en liet mij ontvallen dat de ladder die de inbrekers gebruikten er al dagen stond en de voorhamer klaar lag op het dak. Niet slim, maar nog minder slim was mijn commentaar dat de criminelen het gebouw blijkbaar beter in de gaten houden dan de beveiligers, want dat werd vanzelfsprekend de volgende dag de kop in de krant. Het gesprek dat later plaatsvond met de toenmalige zakelijk directrice van het museum en het toenmalige hoofd bewaking verliep wat de zakelijk directrice en mij betrof in een goede, sympathieke sfeer. Het hoofd bewaking zat er tandenknarsend bij en knarst, ruim tien jaar na datum, volgens mij nog steeds zijn tanden. Dat die inbraak mogelijk was in zijn museum is eerder de Rijksgebouwendienst te verwijten dan hem. Wat gezegd is, is gezegd en kan na publicatie in een krant niet gewist worden uit het geheugen. Dat er achter deze kwestie en mijn commentaar veel meer schuilt, is zonder meer waar, maar zal vertrouwelijk blijven.

Over het mallotige gedrag, gejok en gedraai van de voormalige directeur van het Westfries Museum schreef ik al meerdere keren. In het Westfries Museum plakten de criminelen tijdens openingstijd de ouderwetse bewegingsmelders af waardoor ze ‘s nachts ongemerkt hun gang konden gaan; 22 schilderijen werden niet alleen uit de lijsten gehaald, maar ook spijkertje-voor-spijkertje verwijderd van de spieramen. Er moet langdurig gefröbeld zijn in het museum. Bovendien werden deuren en vitrines ingetrapt en een aantal zilveren voorwerpen gestolen. Maar wat beweerde de directeur – raaskallende Ruud – de beveiliging was geavanceerd – een glasharde leugen – en de inbrekers ‘zeer professioneel’. Zum kotzen dat een falende manager complimentjes uitdeelt aan criminelen. Ruud liet door zijn liegen de hele museumwereld in de kou staan: de waarheid had zijn collega’s kunnen helpen in het verbeteren van de beveiliging van hun musea. Pikant detail: een paar maanden na deze inbraak en diefstal was Ruud Spruit gastheer bij de presentatie van de Database Incidenten Cultureel Erfgoed (DICE) waar collectiebeheerders hun incidenten kunnen registreren. Pijnlijk dat een directeur die juist helemaal niet bereid bleek de waarheid over een ernstig incident te spreken – en dat bijna acht jaar later nog steeds niet doet – bij dit evenement gastheer mocht zijn. Na een presentatie door ondergetekende in de Reinwardt Academie over diefstallen uit musea – ik nodigde Ruud Spruit daar meerdere keren voor uit, maar hij kwam niet- stuurde de man mij een mail waarin hij bezwaar maakte dat ik over zijn museum had gesproken en dreigde alle museumdirecteuren te waarschuwen voor dat ‘bureautje’ van mij. In mijn presentatie gingen 3 slides, van meer dan 110, over het Westfries Museum en ik onthulde geen vertrouwelijke informatie.

Spruit weigerde dat idiote dreigement in te trekken, dus koos ik ervoor met deze kwestie naar buiten te treden. Ik heb immers een winkeltje en de etalage moet verzorgd worden. Ruud kon een jaar voor zijn pensioen als directeur vertrekken en kwekt nog steeds ondeskundig voort over kunstcriminaliteit en mysterieuze minuscule chips waarmee gestolen schilderijen wereldwijd gevolgd en opgespoord kunnen worden. Over criminaliteit gesproken: wie kan mij vertellen waar het schilderij van Karel Appel gebleven is dat Ruud als museumdirecteur na het organiseren van een tentoonstelling ooit van Appel cadeau kreeg? Ik vraag maar, ik vraag maar…

De Kunsthalkwestie ligt nog vers in het geheugen. De beveiliging daar faalde pijnlijk, want bij een inbraak die slechts twee minuten duurde werden zeven schilderijen gestolen. Spruit blijkt school te hebben gemaakt, want de directrice van De Kunsthal presteerde het na de inbraak te verkondigen dat de beveiliging geavanceerder dan geavanceerd is, en kwalificeerde de beveiliging van De Kunsthal als ‘state of the art’, daarmee zichzelf diskwalificerend als directeur. Zelfs in de dagen na de inbraak verkondigde ze in De Volkskrant en NRC Handelsblad geen aanleiding te zien de beveiliging aan te pakken. Je vraagt je af hoe het mogelijk is dat zo iemand doodleuk op een post blijft waar ze aantoonbaar niet geschikt voor is. De woorden van de voorzitter van de Raad voor cultuur dat musea zich zakelijker moeten opstellen, geldt blijkbaar niet voor falende directeuren. Die kunnen gewoon op hun post blijven.

Dat ik zonder terughoudendheid mijn mening over dit falen geef, kan zijn repercussies hebben op mijn winkeltje. Het zij zo. Dat risico neem ik bewust. Er is namelijk een hoger doel: de beveiliging van cultuurgoed. Ik ben ervan overtuigd dat grote sprongen vooruit gemaakt kunnen worden indien eindverantwoordelijke directeuren persoonlijk aangesproken worden wanneer de kerntaak beveiliging aantoonbaar verwaarloosd is. Dat werd zowel bij het Westfries Museum als bij De kunsthal zonder enige twijfel aangetoond. Niet alleen door de feiten, maar ook door de verklaringen van beide directeuren achteraf in de pers.

Hoe goed de beveiliging ook is, het blijft altijd mogelijk dat er iets fout gaat, maar 22 schilderijen minutieus van de spieramen verwijderen of 7 kostbare schilderijen in twee minuten bij een inbraak stelen valt niet in de categorie ‘iets fout gaan’. Dat is het gevolg van verwaarlozing van de beveiliging en beleidsmatig falen. De enig juiste consequentie is hier dat de eindverantwoordelijke plaats maakt voor een opvolger. Doodleuk blijven zitten is arrogant en een belediging voor het hele museumveld.

Ik zal dit standpunt blijven herhalen en verdedigen..

Ton Cremers

Museumbeveiliging, Ton Cremers » Blog Archive » Museumbeveiliging, publiciteit en vertrouwelijkheid.

December 12th, 2012

Posted In: Museum thefts

This content is password protected. To view it please enter your password below:

December 12th, 2012

Posted In: AON Artscope, Columns Ton Cremers, diefstal uit museum, Ruud Spruit en Westfries Museum

This content is password protected. To view it please enter your password below:

December 10th, 2012

Posted In: diefstal uit museum

In de loop van 2010/2011 werd in het Stadsarchief Amsterdam (SAA) ontdekt dat een van de medewerkers – een vertrouwd iemand met een langdurig dienstverband – boeken stal uit het SAA en deze verkocht aan een antiquaar in de stad. Het SAA besloot de publiciteit te zoeken en aangifte te doen. Beide stappen liggen niet altijd voor de hand. Het SAA verdient lof voor dit besluit. Je treedt immers naar buiten met een zwakte in je systeem; daar is moed voor nodig.

Sinds de uitgebreide verduisteringen van honderden prenten, boeken, schilderijen en militaria door een conservator van het Legermuseum in Delft houd ik op http://www.museumbeveiliging.com/category/diefstal/interne-diefstal/ en op http://www.museum-security.org/category/insider-theft/ informatie bij over verduistering bij collectiebeheerders. Daarnaast richtte ik een Google discussiegroep op over deze problematiek: https://groups.google.com/group/insider_theft_msn 

16 maart 2011 werd op de Reinwardt Academie in de reeks erfgoedarena’s een thema-avond georganiseerd over verduistering bij collectiebeheerders: “Het kan me gestolen worden Diefstal door medewerkers in het erfgoedveld“.

Ruim anderhalf jaar later, 23 november 2012, vond er een Liber Conferentie plaats in de Koninklijke Bibliotheek in Den Haag waar ook verduistering aan bod kwam.

Op beide evenementen gaf het SAA een presentatie over de verduisteringen die daar plaatsvonden en over maatregelen die genomen werden. Of beter: die niet genomen werden. Zowel tijdens de Erfgoedarena als tijdens de LIBER Collection Security Conference werd duidelijk dat het SAA onmachtig is een beveiligingsprobleem, want dat is verduistering, op te lossen via beveiligingsmaatregelen.

De discussie tijdens de Erfgoedarena beperkte zich feitelijk tot vaagheden als integriteitstrajecten – stokpaardje van de voormalig directeur van de Erfgoedinspectie – ‘open bespreken’ van de problematiek en bedrijfsethiek. Zo werd er onder andere gesuggereerd dat medewerkers die toegang hebben tot de collecties een ethische code moeten tekenen. De stelende conservator in het Legermuseum had de ICOM / Museumvereniging deontologische ondertekend, maar dat was voor hem geen belemmering jarenlang uit de collectie te roven. Bovendien mag er volgens mij gerust vanuit gegaan worden dat verduisteraars er niet aan herinnerd hoeven te worden dat diefstal onethisch is.

Anderhalf jaar later, tijdens de Liber conferentie, blijkt het SAA – zo dapper in het naar buiten treden over de verduisteringen – nog steeds niet de daadkracht en moed te hebben verduistering te bestrijden via duidelijke beveiligingsmaatregelen. Nog steeds wordt de huisregel dat medewerkers alleen via de dienstingang het gebouw mogen betreden en verlaten niet gehandhaafd. Nog steeds is de drempel te hoog, ondanks het slachtofferschap van verduistering, medewerkers te visiteren, desnoods steekproefsgewijs, bij het verlaten van het gebouw. Visitatie, zo bleek uit de discussies tijdens de Liber conferentie, is in Frankrijk, de U.K. of de U.S.A geen enkel probleem. Integendeel: in die landen wordt (ad random) visitatie van medewerkers als onlosmakelijk onderdeel van de bedrijfscultuur gezien; en terecht!

Het SAA heeft er voor gekozen de toegang tot de depots nu voor te behouden aan een beperkte groep medewerkers. Een maatregel die, indien eerder genomen, de recente verduistering niet had voorkomen omdat de medewerker die uit de collectie stal zonder enige twijfel tot die beperkte groep met toegang tot de depots had behoord.

Beveiligingsmaatregelen dienen redundant te zijn; elkaar aan te vullen en te overlappen. Naast zeer beperkte toegang tot de depots – nog beter: alleen een depotbeheerder met plaatsvervanger – kan gedacht worden aan CCTV, screenen van medewerkers, visitatie, EN integriteitstrajecten en open discussie over verduistering. Geïsoleerde maatregelen bannen verduistering niet uit, maar de redundancy van een pakket maatregelen vermindert de kans aanzienlijk.

Laat het duidelijk zijn: beveiligingsmaatregelen bieden geen 100% garantie dat verduistering niet meer voor komt. Die maatregelen zijn vooral bedoeld om de kans op verduistering veel kleiner te maken. Streven naar 100% eliminatie van verduistering verziekt de bedrijfscultuur. Het onvermogen tegen een beveiligingsprobleem beveiligingsmaatregelen te treffen, roept echter vraagtekens op over de gezondheid van de huidige bedrijfscultuur.

Ton Cremers

December 9th, 2012

Posted In: boeken, diefstal archieven, interne diefstal

This content is password protected. To view it please enter your password below:

December 9th, 2012

Posted In: fakes and forgeries

This content is password protected. To view it please enter your password below:

December 7th, 2012

Posted In: Museum thefts

This content is password protected. To view it please enter your password below:

December 4th, 2012

Posted In: fakes and forgeries

This content is password protected. To view it please enter your password below:

December 4th, 2012

Posted In: Museum thefts

This content is password protected. To view it please enter your password below:

December 3rd, 2012

Posted In: Museum thefts

This content is password protected. To view it please enter your password below:

December 1st, 2012

Posted In: Museum thefts

This content is password protected. To view it please enter your password below:

December 1st, 2012

Posted In: Museum thefts

This content is password protected. To view it please enter your password below:

December 1st, 2012

Posted In: Museum thefts

This content is password protected. To view it please enter your password below:

December 1st, 2012

Posted In: Museum thefts

This content is password protected. To view it please enter your password below:

December 1st, 2012

Posted In: insider theft, library theft