Beroofde musea – De Kunsthal, het Museon, Het Westfries Museum en AON Artscope, een wereld van overeenkomsten

http://www.museumbeveiliging.com/2012/11/30/beroofde-musea-de-kunsthal-het-museon-het-westfries-museum-en-aon-artscope-een-wereld-van-overeenkomsten/

November 30, 2012
30/11/2012 – 22:37

Wat zijn de overeenkomsten tussen het Museon in Den Haag, het Westfries Museum in Hoorn en De Kunsthal in Rotterdam?

In de nacht van 1 op 2 december 2002 werd in het Museon succesvol ingebroken en voor miljoenen aan diamanten sieraden gestolen. De beveiliging van het Museon bleek ver achter te blijven bij de te beschermen waarde.

Op 10 januari 2005 werd het Westfries Museum slachtoffer van criminelen – eigenlijk zou ik moeten schrijven: slachtoffer van falende directeur Ruud Spruit – en werden 22 schilderijen en een aantal zilveren objecten gestolen. De schilderijen werden niet alleen uit de lijsten, maar spijkertje voor spijkertje van de spieramen gehaald. Blijkbaar had(den) de crimine(e)l(en) de tijd, en waren ze zich dat bewust, langdurig met hun buit te fröbelen in het museum. Ze wisten dat de beveiliging niets voorstelde, maar directeur Ruud Spruit zocht en kreeg in de maanden na deze diefstal het door hem zo fel begeerde publicitaire podium om leugens te verkondigen over de beveiliging van zijn museum. Die beveiliging zou ‘geavanceerd’ zijn en op de koop toe strooide hij met complimentjes over de ‘professionaliteit’ van de criminelen.

In de nacht van 15 op 16 oktober werd (te) eenvoudig ingebroken in De Kunsthal en werden zeven schilderijen gestolen. Emily Ansenk, directeur van De Kunsthal, bleek na deze inbraak en diefstal te horen tot de Spruitiaanse school en blaatte nonsens over de beveiliging van De Kunsthal.

Wat dat betreft pakte Bert Molsbergen, in 2002 nog directeur van het Museon, het veel slimmer aan. Hij onthield zich publiek van alle commentaar over de beveiliging van het Museon.

Er is tot op heden (30 november 2012) geen enkel spoor gevonden van de objecten gestolen uit het Museon, het Westfries Museum of De Kunsthal.

Er is echter nog een opvallende overeenkomst tussen deze drie musea (ik noem voor het gemak De Kunsthal ook museum): alle drie maakten ze gebruik van de ‘diensten’ van verzekeringsmakelaar AON Artscope. ‘Diensten’ tussen aanhalingstekens omdat bij deze diensten kritische vragen moeten worden gesteld.

Een aantal jaren geleden werd ik in het Algemeen Dagblad geciteerd met: “Verzekeraar AON Artscope zal wel gedacht hebben, er gebeurt toch niets”. Het ging toen over het Museon. Toenmalig directeur Nederland van AON Artscope, Cees Kortleve, reageerde verbolgen. Hij maakt in zijn mail aan mij, mij terecht erop attent dat AON Artscope verzekeringsmakelaar is en geen verzekeraar. Verder schreef hij mij dat ik ongetwijfeld veel capaciteiten heb, maar dat helderziendheid daar niet bij hoort, en dat ik niet kan weten wat AON Artscope denkt. Daar had meneer Kortleve slechts zeer gedeeltelijk gelijk: een van zijn medewerkers vertelde mij TWEE WEKEN VOOR DAT DE INBRAAK IN HET MUSEON PLAATSVOND, dat de beveiliging van het Museon ‘om te huilen’ was. Ik heb Kortleve in reactie op zijn mail aan mij laten weten dat hij zich niet zo aanmatigend op moest stellen omdat ik anders naar buiten zou treden met deze informatie. Hierop reageerde Kortleve – misschien doodgeschrokken, maar ja: ik ben niet helderziende en weet dat niet – niet meer. Nadat de beveiliging van het Museon en AON Artscope gefaald had en voor mijoenen gestolen werd, kwam de verzekeraar in beeld. de rol van de makelaar is na een inbraak feitelijk uitgespeeld. De verzekeraar vond, evenals AON Artscope, de beveiliging onder de maat en weigerde uit te keren. Voor zover ik weet draaide de gemeente Den Haag uiteindelijk voor de schade op. Ik trok destijds en ook nu de conclusie dat de rol van AON Artscope slechts een administratie – opstrijken van provisie – was en dat men zich passief opstelde daar waar het eisen aan de beveiliging betrof.

Bij het Westfries Museum van hetzelfde laken een pak. De beveiliging was waardeloos, de schade groot – onder andere voor Museum Boijmans Van Beuningen dat een schilderij kwijtraakte – en AON Artscope was de verzekeringsmakelaar.

Ik moet helaas in herhaling vallen: ook bij de Rotterdamse Kunsthal waar kinderlijk eenvoudig ingebroken werd was AON Artscope de verzekeringsmakelaar en wat verklaarde Emily Ansenk, directeur van De Kunsthal: “De verzekeraar (ze moet hier bedoeld hebben: de verzekeringsmakelaar) was akkoord met de beveiliging. So what? Alsof De Kunsthal geen eigen verantwoordelijkheid heeft voor de beveiliging. Je vraagt je af wat de rol was van AON Artscope bij de aanloop naar de kostbare tentoonstelling. Akkoord met de beveiliging, die helaas zo aantoonbaar faalde. Wat nou akkoord? Op grond van welke maatstaven? Vond er een grondige analyse van de risico’s plaats? Natuurlijk niet, want anders had deze inbraak nooit succesvol – voor de criminelen – mogen plaatsvinden.

Is het toeval dat AON Artscope de verzekeringsmakelaar was bij deze drie musea die slachtoffer werden van criminelen omdat de beveiliging alles behalve ‘state of the art’ was?

Er werd het afgelopen decennium bij meer Nederlandse musea succesvol ingebroken. Laat ik nu heel benieuwd zijn of AON Artscope zijn ‘diensten’ ook aanbood aan het Frans Halsmuseum, het Van Goghmuseum, het Stadsmuseum IJsselsteijn, Museum GoudA….

Ton Cremers

Museumbeveiliging, Ton Cremers » Blog Archive » Beroofde musea – De Kunsthal, het Museon, Het Westfries Museum en AON Artscope, een wereld van overeenkomsten.

November 30th, 2012

Posted In: AON Artscope, Museum thefts

This content is password protected. To view it please enter your password below:

November 30th, 2012

Posted In: AON Artscope, diefstal uit museum, Uncategorized

Nog een keer: De Kunsthal, Emily Ansenk en ‘state of the art’ beveiliging

http://www.museumbeveiliging.com/2012/11/30/nog-een-keer-de-kunsthal/

November 30, 2012
30/11/2012 – 22:17

In de nacht van 15 op 16 oktober werden bij een inbraak en diefstal zeven kostbare (hoe kostbaar is onduidelijk) schilderijen gestolen uit de Kunsthal in Rotterdam. De ochtend van 16 oktober werd ik door een journalist gebeld over deze inbraak. ik wist op dat moment nog van niets. Al snel kwam de hele publicitaire machine op gang en werd ik binnen een half uur zestien (!) keer gebeld. Resultaat: de hele dag interviews met radio- en TV-journalisten uit binnen- en buitenland. Veel van de interviews werden opgenomen aan de achterzijde van de Kunsthal. Ik heb de hele dag – tegen beter weten in – vragen van journalisten over de kwaliteit van de beveiliging beantwoord met: “Op een schaal van 0 tot 10 verdient De Kunsthal een 8″. Het is nu eenmaal niet mijn gewoonte een op de grond spartelend slachtoffer na te trappen (voor alle duidelijkheid: het is ook niet mijn gewoonte, en zelfs in strijd met mijn beroepsethiek mededelingen te doen over musea waar ik voor gewerkt heb; ik werkte niet voor De kunsthal, noch voor de directrice Emily Ansenk; ik heb haar nooit ontmoet). Zelfs ‘s avonds toen ik door Matthijs van Nieuwkerk geïnterviewd werd in De Wereld Draait Door heb ik niet het achterste van mijn tong laten zien en beperkte mij tot de kwalificatie dat er blijkbaar ‘verbetermogelijkheden’ zijn. Ik had wel al twee keer de directrice van De kunsthal, Emily Ansenk, in persconferenties aan het woord gehoord. De eerste persconferentie vond plaats op 16 oktober om 14.00 uur. Die tijd is belangrijk omdat Emily Ansenk toen in haar Kunsthal ingebroken werd in het buitenland verbleef. Pikant detail is niet alleen dat Emily Ansenk tijdens de viering van het 20-jarig bestaan van De Kunsthal in het buitenland was, maar dat ze daar was in een periode waarin een van de belangrijkste tentoonstellingen uit de geschiedenis van De Kunsthal plaatsvond. Het wordt nog boeiender wanneer in de krant te lezen staat dat Emily Ansenk unverfroren en alsof het de normaalste zaak van de wereld was voor het slapen gaan haar telefoon op stil zette. Eindverantwoordelijke directeur van De Kunsthal, een zeer kostbare en belangrijke tentoonstelling, breed uitgepakt met 20-jarig bestaan, en dan zet je je telefoon op stil omdat je lekker slapen wilt, alsof je staf (en familie) niet zouden weten dat ze je ‘s nachts alleen voor dringende zaken mogen bellen? Je telefoon op stil?? Dat gaat er bij mij niet in, maar blijkbaar vindt Emily Ansenk dat de normaalste zaak van de wereld.

Maar goed…Emily Ansenk komt dus om 12.00 uur op Schiphol aan en zal vandaar ongeveer een uur nodig hebben gehad om in Rotterdam aan te komen. Weer een uur later geeft Emily Ansenk een persconferentie en waar begint ze mee…met: “Dames en heren, eerst wil ik de mededeling kwijt dat deze inbraak in de Nederlandse museum- en kunstwereld (wie zijn dat?) als een bom is ingeslagen”. Een overbodige verklaring omdat inbraken in musea waarbij kostbare objecten worden gestolen altijd als een een bom inslaan. Er is echter meer: Emily Ansenk is nog geen twee uur in Nederland en weet nu al te melden hoe de Nederlandse museum- en kunstwereld deze inbraak ervaren heeft. Managers die vermoedens en platitudes, de intelligentie van toehoorders onderschattend, presenteren als gecontroleerde feiten zijn blufmanagers die meestal iets te verbergen hebben. Later op de dag werd het nog erger. Volgens Emily Ansenk was de beveiliging van De Kunsthal ‘state of the art’. Zo zeer ‘state of the art’ dat de volgende dag allemaal betonnen plantenbakken voor de glazen puien werden geplaatst. Blijkbaar kan zelfs ‘state of the art’ nog beter. Een idiote actie, want er had helemaal geen ramkraak plaatsgevonden, of was het misschien zo dat Emily Ansenk het diep in haar hart met mij eens was dat het compartimentloze Kunsthalgebouw veel te kwetsbaar is voor een tentoonstelling met kostbare schilderijen?

Wat betekende die verklaring van Emily Ansenk dat de beveiliging van De Kunsthal ‘state of the art’ was? Niets anders dan dat er feitelijk geen ruimte was voor verbetering van die beveiliging. ‘State of the art’ betekent immers ‘het beste van het beste’, volgens de modernste inzichten en technieken. Dat Emily Ansenk zoiets bedoelde bleek een dag later toen ze in De volkskrant werd geciteerd met de mededeling dat er geen reden was de beveiliging aan te pakken (enkele dagen later herhaald in een lang interview – grotendeels afgenomen voordat die rampzalige inbraak plaatsvond – in NRC/Handelsblad).

Na de absurde verklaringen door Emily Ansenk – hoe haalde ze het in haar hoofd om de beveiliging van De kunsthal te loven nadat die beveiliging zo ernstig gefaald had – kon ik niet anders dan werkelijk mijn mening te geven over die slordige beveiliging. Had ik Emily Ansenk gesteund in haar wereldvreemde kwalificaties over de beveiliging van De Kunsthal, dat had ik mij volledig belachelijk gemaakt tegenover mijn peergroup, de (museum)beveiligingswereld. Voor iedere beveiliger, en niet alleen voor deze beroepsgroep, was het immers overduidelijk dat de beveiliging van De Kunsthal ‘het naatje’ is. Wat dat betreft waren de camerabeelden die op TV en internet getoond werden overduidelijk: ze lieten immers zien dat de beveiliging van De Kunsthal alles behalve ‘state of the art’ is.

Wat bezielde Emily Ansenk om deze ‘state of the art’ verklaring af te geven? Er zijn enkele opties. Emily Ansenk was (is nog steeds?) de overtuiging toegedaan dat de beveiliging van De Kunsthal ‘state of the art’ is. Iemand die zo blind is voor de feiten en zich zo naïef opstelt, hoort niet op de positie thuis van eindverantwoordelijke van De Kunsthal. Let wel: strikt genomen MOET de beveiliging van De Kunsthal ‘state of the art’ zijn omdat De kunsthal het tot zijn taak gemaakt heeft alleen bezittingen van anderen te tonen. De Kunsthal heeft geen eigen collectie. Wanneer je alleen eigendom van anderen toont, en dus tijdelijk verantwoordelijk bent voor die bezittingen, dan stelt dat extra eisen aan de beveiliging.

Er is nog een andere optie: Emily Ansenk wist wel dat de beveiliging niet ‘state of the art’ was, maar verklaarde dat tegen beter weten in (om zichzelf in te dekken?). Oeps; dat lijkt mij helemaal een reden op zoek te gaan naar een nieuwe carriere, want jokkende managers zijn slechte managers.

Mocht Emily Ansenk een security manager, facility manager, hoofd bewaking in haar team hebben die niet tegen zijn taak opgewassen is, dan is ook dat haar verantwoordelijkheid. Gelukkig weet ik dat er een deskundige in De Kunsthal in dienst is die alles afweet van INCI/DETAR en De Haagse Methodiek en de vereiste papieren op zak heeft. Dus, wat dat betreft hoeft Emily Ansenk zich niet te schamen (ook al was deze functionaris al in dienst toen Wim Pijbes aan het roet stond). Is het misschien zo, dat ze de deskundigheid binnen haar beveiligingsteam genegeerd heeft bij de voorbereidingen op deze tentoonstelling? Wie zal het zeggen? Ik weet het niet. De feiten hebben overduidelijk gemaakt dat De Kunsthal niet de maatregelen heeft getroffen die nodig waren voor veilig verloop van deze tentoonstelling. Iets te veel gericht op de feesten die een week na de inbraak plaatsvonden om het – willekeurige – 20-jarig bestaan te vieren?

Beveiliging en veiligheid behoren tot de kerntaak van ieder museum. Ook voor De Kunsthal, ongeacht het feit dat De Kunsthal strikt genomen niet onder de museumdefinitie valt. Emily Ansenk vindt dat ze aan museale normen moet voldoen, anders was ze de persconferentie om 14.00 uur op 16 oktober 2012 nooit begonnen met verwijzing naar ‘de Nederlandse museumwereld’. Als Ansenk dan toch vindt tot deze wereld te behoren, dan had ze veel beter zorg moeten (laten) dragen voor de beveiliging en veiligheid van De Kunsthal. Hoe absurd het was zich te verschuilen achter de verzekeraar (ze bedoelde natuurlijk verzekeringsmakelaar AON Artscope) zal ik in een volgende column toelichten.

Het wordt tijd dat binnen de Nederlandse museumwereld een bedrijfscultuur ontstaat waarbij falende directeuren – ik onderdruk met enige moeite de neiging weer over die mallotige Ruud Spruit, voormalig directeur van het Westfries Museum te Hoorn, te beginnen – niet wegkomen met nonsensverklaringen over de beveiliging van hun museum, maar ook werkelijk als eindverantwoordelijke worden aangesproken.

Joop Daalmeijer, voorzitter van de Raad voor Cultuur, verkondigde enkele maanden geleden dat musea zich zakelijker moeten opstellen. Dat geldt ook voor de conclusies die getrokken moeten worden indien er aantoonbaar gefaald wordt door de eindverantwoordelijke directeur. De inbraak en diefstal uit De Kunsthal toonden al aan dat er fundamenteel gefaald is. De ‘state of the art’ en aanvullende verklaringen door Emily Ansenk laten zien hoe hardleers dat falen is.

Word vervolgd: De Kunsthal en AON Artscope

Ton Cremers

 

Museumbeveiliging, Ton Cremers » Blog Archive » Nog een keer: De Kunsthal, Emily Ansenk en ‘state of the art’ beveiliging.

November 30th, 2012

Posted In: Museum thefts

In de nacht van 15 op 16 oktober werden bij een inbraak en diefstal zeven kostbare (hoe kostbaar is onduidelijk) schilderijen gestolen uit de Kunsthal in Rotterdam. De ochtend van 16 oktober werd ik door een journalist gebeld over deze inbraak. ik wist op dat moment nog van niets. Al snel kwam de hele publicitaire machine op gang en werd ik binnen een half uur zestien (!) keer gebeld. Resultaat: de hele dag interviews met radio- en TV-journalisten uit binnen- en buitenland. Veel van de interviews werden opgenomen aan de achterzijde van de Kunsthal. Ik heb de hele dag – tegen beter weten in – vragen van journalisten over de kwaliteit van de beveiliging beantwoord met: “Op een schaal van 0 tot 10 verdient De Kunsthal een 8”. Het is nu eenmaal niet mijn gewoonte een op de grond spartelend slachtoffer na te trappen (voor alle duidelijkheid: het is ook niet mijn gewoonte, en zelfs in strijd met mijn beroepsethiek mededelingen te doen over musea waar ik voor gewerkt heb; ik werkte niet voor De kunsthal, noch voor de directrice Emily Ansenk; ik heb haar nooit ontmoet). Zelfs ‘s avonds toen ik door Matthijs van Nieuwkerk geïnterviewd werd in De Wereld Draait Door heb ik niet het achterste van mijn tong laten zien en beperkte mij tot de kwalificatie dat er blijkbaar ‘verbetermogelijkheden’ zijn. Ik had wel al twee keer de directrice van De kunsthal, Emily Ansenk, in persconferenties aan het woord gehoord. De eerste persconferentie vond plaats op 16 oktober om 14.00 uur. Die tijd is belangrijk omdat Emily Ansenk toen in haar Kunsthal ingebroken werd in het buitenland verbleef. Pikant detail is niet alleen dat Emily Ansenk tijdens de viering van het 20-jarig bestaan van De Kunsthal in het buitenland was, maar dat ze daar was in een periode waarin een van de belangrijkste tentoonstellingen uit de geschiedenis van De Kunsthal plaatsvond. Het wordt nog boeiender wanneer in de krant te lezen staat dat Emily Ansenk unverfroren en alsof het de normaalste zaak van de wereld was voor het slapen gaan haar telefoon op stil zette. Eindverantwoordelijke directeur van De Kunsthal, een zeer kostbare en belangrijke tentoonstelling, breed uitgepakt met 20-jarig bestaan, en dan zet je je telefoon op stil omdat je lekker slapen wilt, alsof je staf (en familie) niet zouden weten dat ze je ‘s nachts alleen voor dringende zaken mogen bellen? Je telefoon op stil?? Dat gaat er bij mij niet in, maar blijkbaar vindt Emily Ansenk dat de normaalste zaak van de wereld.

Maar goed…Emily Ansenk komt dus om 12.00 uur op Schiphol aan en zal vandaar ongeveer een uur nodig hebben gehad om in Rotterdam aan te komen. Weer een uur later geeft Emily Ansenk een persconferentie en waar begint ze mee…met: “Dames en heren, eerst wil ik de mededeling kwijt dat deze inbraak in de Nederlandse museum- en kunstwereld (wie zijn dat?) als een bom is ingeslagen”. Een overbodige verklaring omdat inbraken in musea waarbij kostbare objecten worden gestolen altijd als een een bom inslaan. Er is echter meer: Emily Ansenk is nog geen twee uur in Nederland en weet nu al te melden hoe de Nederlandse museum- en kunstwereld deze inbraak ervaren heeft. Managers die vermoedens en platitudes, de intelligentie van toehoorders onderschattend, presenteren als gecontroleerde feiten zijn blufmanagers die meestal iets te verbergen hebben. Later op de dag werd het nog erger. Volgens Emily Ansenk was de beveiliging van De Kunsthal ‘state of the art’. Zo zeer ‘state of the art’ dat de volgende dag allemaal betonnen plantenbakken voor de glazen puien werden geplaatst. Blijkbaar kan zelfs ‘state of the art’ nog beter. Een idiote actie, want er had helemaal geen ramkraak plaatsgevonden, of was het misschien zo dat Emily Ansenk het diep in haar hart met mij eens was dat het compartimentloze Kunsthalgebouw veel te kwetsbaar is voor een tentoonstelling met kostbare schilderijen?

Wat betekende die verklaring van Emily Ansenk dat de beveiliging van De Kunsthal ‘state of the art’ was? Niets anders dan dat er feitelijk geen ruimte was voor verbetering van die beveiliging. ‘State of the art’ betekent immers ‘het beste van het beste’, volgens de modernste inzichten en technieken. Dat Emily Ansenk zoiets bedoelde bleek een dag later toen ze in De volkskrant werd geciteerd met de mededeling dat er geen reden was de beveiliging aan te pakken (enkele dagen later herhaald in een lang interview – grotendeels afgenomen voordat die rampzalige inbraak plaatsvond – in NRC/Handelsblad).

Na de absurde verklaringen door Emily Ansenk – hoe haalde ze het in haar hoofd om de beveiliging van De kunsthal te loven nadat die beveiliging zo ernstig gefaald had – kon ik niet anders dan werkelijk mijn mening te geven over die slordige beveiliging. Had ik Emily Ansenk gesteund in haar wereldvreemde kwalificaties over de beveiliging van De Kunsthal, dat had ik mij volledig belachelijk gemaakt tegenover mijn peergroup, de (museum)beveiligingswereld. Voor iedere beveiliger, en niet alleen voor deze beroepsgroep, was het immers overduidelijk dat de beveiliging van De Kunsthal ‘het naatje’ is. Wat dat betreft waren de camerabeelden die op TV en internet getoond werden overduidelijk: ze lieten immers zien dat de beveiliging van De Kunsthal alles behalve ‘state of the art’ is.

Wat bezielde Emily Ansenk om deze ‘state of the art’ verklaring af te geven? Er zijn enkele opties. Emily Ansenk was (is nog steeds?) de overtuiging toegedaan dat de beveiliging van De Kunsthal ‘state of the art’ is. Iemand die zo blind is voor de feiten en zich zo naïef opstelt, hoort niet op de positie thuis van eindverantwoordelijke van De Kunsthal. Let wel: strikt genomen MOET de beveiliging van De Kunsthal ‘state of the art’ zijn omdat De kunsthal het tot zijn taak gemaakt heeft alleen bezittingen van anderen te tonen. De Kunsthal heeft geen eigen collectie. Wanneer je alleen eigendom van anderen toont, en dus tijdelijk verantwoordelijk bent voor die bezittingen, dan stelt dat extra eisen aan de beveiliging.

Er is nog een andere optie: Emily Ansenk wist wel dat de beveiliging niet ‘state of the art’ was, maar verklaarde dat tegen beter weten in (om zichzelf in te dekken?). Oeps; dat lijkt mij helemaal een reden op zoek te gaan naar een nieuwe carriere, want jokkende managers zijn slechte managers.

Mocht Emily Ansenk een security manager, facility manager, hoofd bewaking in haar team hebben die niet tegen zijn taak opgewassen is, dan is ook dat haar verantwoordelijkheid. Gelukkig weet ik dat er een deskundige in De Kunsthal in dienst is die alles afweet van INCI/DETAR en De Haagse Methodiek en de vereiste papieren op zak heeft. Dus, wat dat betreft hoeft Emily Ansenk zich niet te schamen (ook al was deze functionaris al in dienst toen Wim Pijbes aan het roet stond). Is het misschien zo, dat ze de deskundigheid binnen haar beveiligingsteam genegeerd heeft bij de voorbereidingen op deze tentoonstelling? Wie zal het zeggen? Ik weet het niet. De feiten hebben overduidelijk gemaakt dat De Kunsthal niet de maatregelen heeft getroffen die nodig waren voor veilig verloop van deze tentoonstelling. Iets te veel gericht op de feesten die een week na de inbraak plaatsvonden om het – willekeurige – 20-jarig bestaan te vieren?

Beveiliging en veiligheid behoren tot de kerntaak van ieder museum. Ook voor De Kunsthal, ongeacht het feit dat De Kunsthal strikt genomen niet onder de museumdefinitie valt. Emily Ansenk vindt dat ze aan museale normen moet voldoen, anders was ze de persconferentie om 14.00 uur op 16 oktober 2012 nooit begonnen met verwijzing naar ‘de Nederlandse museumwereld’. Als Ansenk dan toch vindt tot deze wereld te behoren, dan had ze veel beter zorg moeten (laten) dragen voor de beveiliging en veiligheid van De Kunsthal. Hoe absurd het was zich te verschuilen achter de verzekeraar (ze bedoelde natuurlijk verzekeringsmakelaar AON Artscope) zal ik in een volgende column toelichten.

Het wordt tijd dat binnen de Nederlandse museumwereld een bedrijfscultuur ontstaat waarbij falende directeuren – ik onderdruk met enige moeite de neiging weer over die mallotige Ruud Spruit, voormalig directeur van het Westfries Museum te Hoorn, te beginnen – niet wegkomen met nonsensverklaringen over de beveiliging van hun museum, maar ook werkelijk als eindverantwoordelijke worden aangesproken.

Joop Daalmeijer, voorzitter van de Raad voor Cultuur, verkondigde enkele maanden geleden dat musea zich zakelijker moeten opstellen. Dat geldt ook voor de conclusies die getrokken moeten worden indien er aantoonbaar gefaald wordt door de eindverantwoordelijke directeur. De inbraak en diefstal uit De Kunsthal toonden al aan dat er fundamenteel gefaald is. De ‘state of the art’ en aanvullende verklaringen door Emily Ansenk laten zien hoe hardleers dat falen is.

Word vervolgd: De Kunsthal en AON Artscope

Ton Cremers

 

 

November 30th, 2012

Posted In: diefstal uit museum

This content is password protected. To view it please enter your password below:

November 30th, 2012

Posted In: diefstal uit museum

This content is password protected. To view it please enter your password below:

November 30th, 2012

Posted In: diefstal beelden, diefstal uit museum

www.museumbeveiliging.com/2012/11/30/beroofde-musea-de-kunsthal-het-museon-het-westfries-museum-en-aon-artscope-een-wereld-van-overeenkomsten/

30/11/2012 – 22:37

Wat zijn de overeenkomsten tussen het Museon in Den Haag, het Westfries Museum in Hoorn en De Kunsthal in Rotterdam?

In de nacht van 1 op 2 december 2002 werd in het Museon succesvol ingebroken en voor miljoenen aan diamanten sieraden gestolen. De beveiliging van het Museon bleek ver achter te blijven bij de te beschermen waarde.

Op 10 januari 2005 werd het Westfries Museum slachtoffer van criminelen – eigenlijk zou ik moeten schrijven: slachtoffer van falende directeur Ruud Spruit – en werden 22 schilderijen en een aantal zilveren objecten gestolen. De schilderijen werden niet alleen uit de lijsten, maar spijkertje voor spijkertje van de spieramen gehaald. Blijkbaar had(den) de crimine(e)l(en) de tijd, en waren ze zich dat bewust, langdurig met hun buit te fröbelen in het museum. Ze wisten dat de beveiliging niets voorstelde, maar directeur Ruud Spruit zocht en kreeg in de maanden na deze diefstal het door hem zo fel begeerde publicitaire podium om leugens te verkondigen over de beveiliging van zijn museum. Die beveiliging zou ‘geavanceerd’ zijn en op de koop toe strooide hij met complimentjes over de ‘professionaliteit’ van de criminelen.

In de nacht van 15 op 16 oktober werd (te) eenvoudig ingebroken in De Kunsthal en werden zeven schilderijen gestolen. Emily Ansenk, directeur van De Kunsthal, bleek na deze inbraak en diefstal te horen tot de Spruitiaanse school en blaatte nonsens over de beveiliging van De Kunsthal.

Wat dat betreft pakte Bert Molsbergen, in 2002 nog directeur van het Museon, het veel slimmer aan. Hij onthield zich publiek van alle commentaar over de beveiliging van het Museon.

Er is tot op heden (30 november 2012) geen enkel spoor gevonden van de objecten gestolen uit het Museon, het Westfries Museum of De Kunsthal.

Er is echter nog een opvallende overeenkomst tussen deze drie musea (ik noem voor het gemak De Kunsthal ook museum): alle drie maakten ze gebruik van de ‘diensten’ van verzekeringsmakelaar AON Artscope. ‘Diensten’ tussen aanhalingstekens omdat bij deze diensten kritische vragen moeten worden gesteld.

Een aantal jaren geleden werd ik in het Algemeen Dagblad geciteerd met: “Verzekeraar AON Artscope zal wel gedacht hebben, er gebeurt toch niets”. Het ging toen over het Museon. Toenmalig directeur Nederland van AON Artscope, Cees Kortleve, reageerde verbolgen. Hij maakt in zijn mail aan mij, mij terecht erop attent dat AON Artscope verzekeringsmakelaar is en geen verzekeraar. Verder schreef hij mij dat ik ongetwijfeld veel capaciteiten heb, maar dat helderziendheid daar niet bij hoort, en dat ik niet kan weten wat AON Artscope denkt. Daar had meneer Kortleve slechts zeer gedeeltelijk gelijk: een van zijn medewerkers vertelde mij TWEE WEKEN VOOR DAT DE INBRAAK IN HET MUSEON PLAATSVOND, dat de beveiliging van het Museon ‘om te huilen’ was. Ik heb Kortleve in reactie op zijn mail aan mij laten weten dat hij zich niet zo aanmatigend op moest stellen omdat ik anders naar buiten zou treden met deze informatie. Hierop reageerde Kortleve – misschien doodgeschrokken, maar ja: ik ben niet helderziende en weet dat niet – niet meer. Nadat de beveiliging van het Museon en AON Artscope gefaald had en voor mijoenen gestolen werd, kwam de verzekeraar in beeld. de rol van de makelaar is na een inbraak feitelijk uitgespeeld. De verzekeraar vond, evenals AON Artscope, de beveiliging onder de maat en weigerde uit te keren. Voor zover ik weet draaide de gemeente Den Haag uiteindelijk voor de schade op. Ik trok destijds en ook nu de conclusie dat de rol van AON Artscope slechts een administratie – opstrijken van provisie – was en dat men zich passief opstelde daar waar het eisen aan de beveiliging betrof.

Bij het Westfries Museum van hetzelfde laken een pak. De beveiliging was waardeloos, de schade groot – onder andere voor Museum Boijmans Van Beuningen dat een schilderij kwijtraakte – en AON Artscope was de verzekeringsmakelaar.

Ik moet helaas in herhaling vallen: ook bij de Rotterdamse Kunsthal waar kinderlijk eenvoudig ingebroken werd was AON Artscope de verzekeringsmakelaar en wat verklaarde Emily Ansenk, directeur van De Kunsthal: “De verzekeraar (ze moet hier bedoeld hebben: de verzekeringsmakelaar) was akkoord met de beveiliging. So what? Alsof De Kunsthal geen eigen verantwoordelijkheid heeft voor de beveiliging. Je vraagt je af wat de rol was van AON Artscope bij de aanloop naar de kostbare tentoonstelling. Akkoord met de beveiliging, die helaas zo aantoonbaar faalde. Wat nou akkoord? Op grond van welke maatstaven? Vond er een grondige analyse van de risico’s plaats? Natuurlijk niet, want anders had deze inbraak nooit succesvol – voor de criminelen – mogen plaatsvinden.

Is het toeval dat AON Artscope de verzekeringsmakelaar was bij deze drie musea die slachtoffer werden van criminelen omdat de beveiliging alles behalve ‘state of the art’ was?

Er werd het afgelopen decennium bij meer Nederlandse musea succesvol ingebroken. Laat ik nu heel benieuwd zijn of AON Artscope zijn ‘diensten’ ook aanbood aan het Frans Halsmuseum, het Van Goghmuseum, het Stadsmuseum IJsselsteijn, Museum GoudA….

Ton Cremers

 

November 30th, 2012

Posted In: Geen categorie

Tags: , , , , , , , , , , , , ,

www.museumbeveiliging.com/2012/11/30/nog-een-keer-de-kunsthal/

30/11/2012 – 22:17

In de nacht van 15 op 16 oktober werden bij een inbraak en diefstal zeven kostbare (hoe kostbaar is onduidelijk) schilderijen gestolen uit de Kunsthal in Rotterdam. De ochtend van 16 oktober werd ik door een journalist gebeld over deze inbraak. ik wist op dat moment nog van niets. Al snel kwam de hele publicitaire machine op gang en werd ik binnen een half uur zestien (!) keer gebeld. Resultaat: de hele dag interviews met radio- en TV-journalisten uit binnen- en buitenland. Veel van de interviews werden opgenomen aan de achterzijde van de Kunsthal. Ik heb de hele dag – tegen beter weten in – vragen van journalisten over de kwaliteit van de beveiliging beantwoord met: “Op een schaal van 0 tot 10 verdient De Kunsthal een 8”. Het is nu eenmaal niet mijn gewoonte een op de grond spartelend slachtoffer na te trappen (voor alle duidelijkheid: het is ook niet mijn gewoonte, en zelfs in strijd met mijn beroepsethiek mededelingen te doen over musea waar ik voor gewerkt heb; ik werkte niet voor De kunsthal, noch voor de directrice Emily Ansenk; ik heb haar nooit ontmoet). Zelfs ‘s avonds toen ik door Matthijs van Nieuwkerk geïnterviewd werd in De Wereld Draait Door heb ik niet het achterste van mijn tong laten zien en beperkte mij tot de kwalificatie dat er blijkbaar ‘verbetermogelijkheden’ zijn. Ik had wel al twee keer de directrice van De kunsthal, Emily Ansenk, in persconferenties aan het woord gehoord. De eerste persconferentie vond plaats op 16 oktober om 14.00 uur. Die tijd is belangrijk omdat Emily Ansenk toen in haar Kunsthal ingebroken werd in het buitenland verbleef. Pikant detail is niet alleen dat Emily Ansenk tijdens de viering van het 20-jarig bestaan van De Kunsthal in het buitenland was, maar dat ze daar was in een periode waarin een van de belangrijkste tentoonstellingen uit de geschiedenis van De Kunsthal plaatsvond. Het wordt nog boeiender wanneer in de krant te lezen staat dat Emily Ansenk unverfroren en alsof het de normaalste zaak van de wereld was voor het slapen gaan haar telefoon op stil zette. Eindverantwoordelijke directeur van De Kunsthal, een zeer kostbare en belangrijke tentoonstelling, breed uitgepakt met 20-jarig bestaan, en dan zet je je telefoon op stil omdat je lekker slapen wilt, alsof je staf (en familie) niet zouden weten dat ze je ‘s nachts alleen voor dringende zaken mogen bellen? Je telefoon op stil?? Dat gaat er bij mij niet in, maar blijkbaar vindt Emily Ansenk dat de normaalste zaak van de wereld.

Maar goed…Emily Ansenk komt dus om 12.00 uur op Schiphol aan en zal vandaar ongeveer een uur nodig hebben gehad om in Rotterdam aan te komen. Weer een uur later geeft Emily Ansenk een persconferentie en waar begint ze mee…met: “Dames en heren, eerst wil ik de mededeling kwijt dat deze inbraak in de Nederlandse museum- en kunstwereld (wie zijn dat?) als een bom is ingeslagen”. Een overbodige verklaring omdat inbraken in musea waarbij kostbare objecten worden gestolen altijd als een een bom inslaan. Er is echter meer: Emily Ansenk is nog geen twee uur in Nederland en weet nu al te melden hoe de Nederlandse museum- en kunstwereld deze inbraak ervaren heeft. Managers die vermoedens en platitudes, de intelligentie van toehoorders onderschattend, presenteren als gecontroleerde feiten zijn blufmanagers die meestal iets te verbergen hebben. Later op de dag werd het nog erger. Volgens Emily Ansenk was de beveiliging van De Kunsthal ‘state of the art’. Zo zeer ‘state of the art’ dat de volgende dag allemaal betonnen plantenbakken voor de glazen puien werden geplaatst. Blijkbaar kan zelfs ‘state of the art’ nog beter. Een idiote actie, want er had helemaal geen ramkraak plaatsgevonden, of was het misschien zo dat Emily Ansenk het diep in haar hart met mij eens was dat het compartimentloze Kunsthalgebouw veel te kwetsbaar is voor een tentoonstelling met kostbare schilderijen?

Wat betekende die verklaring van Emily Ansenk dat de beveiliging van De Kunsthal ‘state of the art’ was? Niets anders dan dat er feitelijk geen ruimte was voor verbetering van die beveiliging. ‘State of the art’ betekent immers ‘het beste van het beste’, volgens de modernste inzichten en technieken. Dat Emily Ansenk zoiets bedoelde bleek een dag later toen ze in De volkskrant werd geciteerd met de mededeling dat er geen reden was de beveiliging aan te pakken (enkele dagen later herhaald in een lang interview – grotendeels afgenomen voordat die rampzalige inbraak plaatsvond – in NRC/Handelsblad).

Na de absurde verklaringen door Emily Ansenk – hoe haalde ze het in haar hoofd om de beveiliging van De kunsthal te loven nadat die beveiliging zo ernstig gefaald had – kon ik niet anders dan werkelijk mijn mening te geven over die slordige beveiliging. Had ik Emily Ansenk gesteund in haar wereldvreemde kwalificaties over de beveiliging van De Kunsthal, dat had ik mij volledig belachelijk gemaakt tegenover mijn peergroup, de (museum)beveiligingswereld. Voor iedere beveiliger, en niet alleen voor deze beroepsgroep, was het immers overduidelijk dat de beveiliging van De Kunsthal ‘het naatje’ is. Wat dat betreft waren de camerabeelden die op TV en internet getoond werden overduidelijk: ze lieten immers zien dat de beveiliging van De Kunsthal alles behalve ‘state of the art’ is.

Wat bezielde Emily Ansenk om deze ‘state of the art’ verklaring af te geven? Er zijn enkele opties. Emily Ansenk was (is nog steeds?) de overtuiging toegedaan dat de beveiliging van De Kunsthal ‘state of the art’ is. Iemand die zo blind is voor de feiten en zich zo naïef opstelt, hoort niet op de positie thuis van eindverantwoordelijke van De Kunsthal. Let wel: strikt genomen MOET de beveiliging van De Kunsthal ‘state of the art’ zijn omdat De kunsthal het tot zijn taak gemaakt heeft alleen bezittingen van anderen te tonen. De Kunsthal heeft geen eigen collectie. Wanneer je alleen eigendom van anderen toont, en dus tijdelijk verantwoordelijk bent voor die bezittingen, dan stelt dat extra eisen aan de beveiliging.

Er is nog een andere optie: Emily Ansenk wist wel dat de beveiliging niet ‘state of the art’ was, maar verklaarde dat tegen beter weten in (om zichzelf in te dekken?). Oeps; dat lijkt mij helemaal een reden op zoek te gaan naar een nieuwe carriere, want jokkende managers zijn slechte managers.

Mocht Emily Ansenk een security manager, facility manager, hoofd bewaking in haar team hebben die niet tegen zijn taak opgewassen is, dan is ook dat haar verantwoordelijkheid. Gelukkig weet ik dat er een deskundige in De Kunsthal in dienst is die alles afweet van INCI/DETAR en De Haagse Methodiek en de vereiste papieren op zak heeft. Dus, wat dat betreft hoeft Emily Ansenk zich niet te schamen (ook al was deze functionaris al in dienst toen Wim Pijbes aan het roet stond). Is het misschien zo, dat ze de deskundigheid binnen haar beveiligingsteam genegeerd heeft bij de voorbereidingen op deze tentoonstelling? Wie zal het zeggen? Ik weet het niet. De feiten hebben overduidelijk gemaakt dat De Kunsthal niet de maatregelen heeft getroffen die nodig waren voor veilig verloop van deze tentoonstelling. Iets te veel gericht op de feesten die een week na de inbraak plaatsvonden om het – willekeurige – 20-jarig bestaan te vieren?

Beveiliging en veiligheid behoren tot de kerntaak van ieder museum. Ook voor De Kunsthal, ongeacht het feit dat De Kunsthal strikt genomen niet onder de museumdefinitie valt. Emily Ansenk vindt dat ze aan museale normen moet voldoen, anders was ze de persconferentie om 14.00 uur op 16 oktober 2012 nooit begonnen met verwijzing naar ‘de Nederlandse museumwereld’. Als Ansenk dan toch vindt tot deze wereld te behoren, dan had ze veel beter zorg moeten (laten) dragen voor de beveiliging en veiligheid van De Kunsthal. Hoe absurd het was zich te verschuilen achter de verzekeraar (ze bedoelde natuurlijk verzekeringsmakelaar AON Artscope) zal ik in een volgende column toelichten.

Het wordt tijd dat binnen de Nederlandse museumwereld een bedrijfscultuur ontstaat waarbij falende directeuren – ik onderdruk met enige moeite de neiging weer over die mallotige Ruud Spruit, voormalig directeur van het Westfries Museum te Hoorn, te beginnen – niet wegkomen met nonsensverklaringen over de beveiliging van hun museum, maar ook werkelijk als eindverantwoordelijke worden aangesproken.

Joop Daalmeijer, voorzitter van de Raad voor Cultuur, verkondigde enkele maanden geleden dat musea zich zakelijker moeten opstellen. Dat geldt ook voor de conclusies die getrokken moeten worden indien er aantoonbaar gefaald wordt door de eindverantwoordelijke directeur. De inbraak en diefstal uit De Kunsthal toonden al aan dat er fundamenteel gefaald is. De ‘state of the art’ en aanvullende verklaringen door Emily Ansenk laten zien hoe hardleers dat falen is.

Word vervolgd: De Kunsthal en AON Artscope

Ton Cremers

 

 

November 30th, 2012

Posted In: Geen categorie

Tags: , , ,

This content is password protected. To view it please enter your password below:

November 25th, 2012

Posted In: Museum thefts

This content is password protected. To view it please enter your password below:

November 24th, 2012

Posted In: Museum thefts

VIRTUAL VISIT TO MUSEUMS HOLDING LOOTED BENIN OBJECTS

http://www.museum-security.org/opoku_benin_virtual_museum.htm

November 21, 2012

VIRTUAL VISITS TO MUSEUMS HOLDING LOOTED BENIN OBJECTS

 

Head of an Oba, Benin, Nigeria, now in Bristol Museum, Bristol, United Kingdom of Great Britain.

One of the remarkable arguments presented by holders of looted Benin artefacts is that in our modern world, with the facilities provided by internet, there is no need to return physical objects to their country of origin; with the availability of

computers and other electronic devices we can all have a virtual vision of the looted objects.

We have in various articles indicated the impossibility of performing certain acts such as dancing with a mask or sword if the object is not physically available. We decided to test the availability of the virtual vision that the museum officials offer and to find out what can be seen virtually at the homepages of museums holding looted Benin objects. Needless to say, the virtual argument, like most arguments of the so-called universal museums, appears plausible so long as one has not considered it carefully or tested it. A cursory examination shows how untenable the argument is. We visited the sites of the museums mentioned between 1 November and 10 November 2012.

BRITISH MUSEUM.LONDON

www.britishmuseum.org/

British Museum holds one of the largest collections of Benin objects, having benefited from its relations with the British Foreign Office that sent to the Museum soon after the invasion of 1879 a large collection of artefacts for an exhibition on Benin in the museum. However, the museum refuses to inform the public about the exact number of Benin objects it has and we are reduced to making our estimates from various sources. We estimate the museum has some 700 Benin objects. We must note however that the venerable museum has been known to sell some of the looted objects.  (The British Museum (BM) has sold more than 30 Benin bronzes http://www.museum-security.org )

Under the title Young Explorers, we found the following images and comments at the homepage:

It’s behind you!

This photograph was taken at the palace, during the expedition made by the British in 1897. In the background you can see the palace roof with a snake made of brass slithering down it. Photos like this one are the best guide we have to knowing what Benin looked like.

Three subsequent images continue with the theme of snakes:

Sssssssssss!

This head was part of a brass snake on the palace roof – it was fixed to the roof with its body zigzagging down and its head at the bottom. Fifteen of these snake heads survive. We are not sure if the snakes were meant to be protective pythons or threatening puff adders.

Palace plaque, Benin.

We can tell that this plaque shows the palace of Benin from the snake slithering down the roof, just like the one in the expedition photo. Were not sure if the stairs in the middle are meant to be part of an altar or a gateway – what do you think?

Container of power

This container was used in the ceremony of Ugie Erha Oba, which was held for the oba to honour his ancestors. It was filled with magical medicines to keep the oba in power. It is covered with human heads, leaves and bells – you can see the snake from the roof here too.

Under the title of Benin An African Kingdom, the next pages show inter alia, the ivory hip mask of Queen-Mother Idia, an Ivory salt cellar showing European traders and their ship followed by eight other artefacts.

 

Though we see at the homepage of the British Museum a number of Benin objects, this is a small fraction of what the museum has under its control as admitted by the museum

The pictures in this leaflet show just a small selection of the hundreds of objects from Benin now in the British Museum and other museums around the world. The British Museum Sainsbury Africa Gallery, gallery 25, includes artefacts from Benin with more than 60 of the brass plaques on display in the gallery.

The virtual vision gained from the British Museum is thus partial and does not impart a complete general view of the Benin artefacts.

ETHNOLOGY MUSEUM, BERLIN

www.smb.museum/em/

The Ethnologisches Museum, Berlin has a large collection of Benin artefacts of some 580 objects the large majority of which were acquired by purchase at auctions in Paris and London soon after the Benin invasion in 1879.

Indeed, it was the massive purchases of Benin artefacts by Germans that spurred on the British to buy more Benin artefacts from auctions.

Oba Akenzua I, Benin, Nigeria, Ethnologisches Museum, Berlin ,Germany

At the homepage of the museum, it appeared impossible to go to the Benin objects. The search box told me that nothing was found underBenin or under Nigeria. I tried several other concepts such as African art but to no avail. Under the title of Kalendar, I found an exhibition titled Afrika in Berlin where I saw, after some thirty minutes, the first Benin object, an altar group with Oba Akenzua. (http://www.smb.museum/smb/tools/getImageTN.php?image_id=16614)

After an hour, I gave up searching for more Benin objects in the Ethnology Museum, Berlin and concluded that the homepage of that museum which has so many important Benin objects was not aimed at enabling outsiders to appreciate the looted objects via internet.

Observant surfers would have noticed that in Berlin, we have a Museum for Egyptian Art but not for African art. Following the racist thoughts of Hegel and other European Enlightenment philosophers, the museum detaches Egypt from the rest of Africa. Asian Art, Islamic Art and all others have museums dedicated to them. African art which is left in the clutches of the ethnologists and is to be found in the Ethnology Museum, where paradoxically we even find exhibitions on contemporary art. Somehow, it seems that in the view of some Europeans, after African Art had made substantial contribution to the birth of modern art, it fell back to Ethnography and could not, like others be considered really as art.

It is the same ideology that underlies the decision in Vienna, for example, to show photos of contemporary African photographers in the Ethnology museum and not in photo exhibition halls where contemporary photos are usually displayed. An exhibition of contemporary African fashion and African textiles is, naturally, shown in the Ethnology Museum although every aspect of the show – the materials, the styles and the models are anything but modern. An exhibition of photos on Africa by a French photographer was recently shown in the Natural History Museum in Vienna. It looks as if whatever Africans do, there is a strong desire on the part of some westerners to keep them in the ethnological preserve and to ensure that people do not get the impression that there is African modernity.

ETHNOLOGY MUSEUM, VIENNA

www.ethno-museum.ac.at/

After frustration with the homepage of the Ethnology Musem, Berlin, I decided to visit the homepage of the Vlkerkundemuseum, Vienna. The museum has some 167 objects which were bought mainly from a notorious auctioneer in Great Britain. On the first page, there is mention of Africa and a click brings you images of African artefacts such as the Benin royal dwarfs, in addition to a large modern bronze work, Boat Composition (2006) depicting the transportation of Oba Ovonramwen with his wives into exile under control of British soldiers. When we click on Collection, we get the information that because of the development of a new conception of Collection only the neighbouring collection, South, Southeast Asia and Himalaya is accessible. (http://www.ethno-museum.ac.at/sammlungen/)

Commemorative head, Benin, Nigeria, now in Ethnology Museum, Vienna, Austria.

Another notice informs us additionally, that because of repairs and a new conception, the African Section is not accessible.As far as I know, the African Section has been closed for the last ten or more years to the public for repairs. A click on the database of the museum allows us to see images of some six Benin objects such as this commemorative head above. Further attempts to search for more Benin objects proved to be unfruitful. Later on I read that the objects are in the process of digitalization. So ended my virtual visit to the Ethnology Museum, Vienna.

Despite these frustrating and fruitless virtual visits, my stubbornness or enthusiasm carried me to Leiden

STATE MUSEUM OF ETHNOLOGY, LEIDEN

http://volkenkunde.nl/en

The Rijksmuseum voor Volkenkunde, has some 98 Benin artefacts. Much of the information on the museum at its homepage, is in Dutch but I found a link to information in English. This did not help much since it referred me to a database where all the indications were in Dutch. With persistence, I managed to get into the database. A click on Benin allowed me to see some Benin items such as commemorative heads, with explanations in English provided. I left the Leiden homepage more frustrated and concluded that it was not a home page that one could recommend to less courageous and less determined persons. After Leiden, I did not feel like continuing the virtual visit but a desire to get to the bottom of the unfounded arguments of the so-called, universal museum, led me to the United States.

ART INSTITUTE OF CHICAGO, CHICAGO

http://www.artic.edu/

We visited the homepage of the Art Institute of Chicago whose former director is considered by many as the high priest of Westerners who believe the west is entitled, nay, obliged to keep the looted cultural artefacts of non-European nations. A click brought us to Africa and subsequently we sought Benin/Edo

and saw more Benin objects including the plaque of a war chief below

Plaque of a war chief, Benin, Nigeria, now in Art Institute of Chicago, United States of America.

A few more searches for Benin artefacts led us to pages where artefacts from the Republic of Benin and from Nigeria were presented together. It was time to leave.

FIELD MUSEUM, CHICAGO.

http://www.fieldmuseum.org

The Field Museum has some 400 Benin artefacts mostly from the 1897 invasion of Benin and was donated by A.W.F. FullerAfter several clicks I reached the Fuller Collection which is Recommended for: Kids (6-12)Teens (13-17),

Adults (18+ and where it is stated that the kids can see Benin bronze sculptures but I still have not yet come across any Benin artefact. Another click takes me to a page titled Anthropology, Africa but still no Benin objects. A link entitled View all Africa collections leads me to another page where I see a link referring to Ancient West African City of Benin. But this turned out to be an exhibition of the National Museum of African Art, Smithsonian institution. So where are the 4oo Benin pieces that were donated by Fuller to the Field Museum.?

In going to a section entitled Research and Collection, Anthropology, I met this short description:

Benin Ethnographic Collection – The Benin collection of 400 objects includes wood sculptures, hide fans, and cast brass, ivory, and beaten brass objects. It is

one of the Museum’s most significant African collections both in terms of artistic worth and monetary value. Half of the collection was donated to the Museum by Captain and Mrs. A.W.F. Fuller, and the remainder was purchased earlier this century by the Museum. Except for a few recent ethnographic objects, the entire collection dates to the Benin Punitive Expedition of 1897. While some of the objects may be dated stylistically to the 17th century, no definitive assessment has been conducted.

(http://archive.fieldmuseum.org/research_collections/anthropology/collections_africa.htm )

After a considerable time spent in vain on searching for the 400 Benin pieces that the Field Museum declares to have, we came to the conclusion that the museum is obviously not interested in informing viewers about its Benin artefacts. In any case, not many people in Benin would have the time and leisure to spend at the homepage of this museum which holds so many of their looted artefacts.

After the Field Museum, I no longer felt like visiting the homepages of other holders of looted Benin objects but my own character did not allow me to abandon the quest and so I decided to visit the Metropolitan Museum of Art, New York.

METROPOLITAN MUSEUM OF ART, NEW YORK

http://www.metmuseum.org

After the frustrations at the previous homepages, it was a great relief to visit the Metropolitan Museum where one click brought me directly into their collection of Benin artefacts, including the well-known pendant mask of Queen mother Idia, Iyoba.

Queen-Mother Idia, pendant mask, Benin, Nigeria, now in the Metropolitan Museum of Art, New York, United States of America.

Head of an Oba, Benin, Nigeria, now in Metropolitan Museum of Art, New York, United States of America.

We left the Metropolitan Museum with the impression that the museum was aware of its educative role and tried to make access to Benin objects as simple and as easy as possible. The homepage will assist those interested in Benin artefacts but would it help the people of Benin to secure their artefacts to use them in the way that has been traditionally done?

Encouraged by the experience with the New York museum, we decided to visit another US museum with looted Benin objects before leaving the east coast of the USA.

MUSEUM OF FINE ARTS, BOSTON

www.mfa.org/

After four clicks we reached the Africa collection under which 11 objects from Benin were featured. Among the 11 objects were objects from the Republic of Benin. I continued searching for Benin and gave for search EDO but only Japanese objects appeared. I gave then as search item,the kingdom of Benin. Two objects, including the mask below appeared.

Hip ivory mask, Benin, Nigeria, now in Museum of Fine Art, Boston, United States of America.

Recalling that this museum has recently been involved in controversy for its acquisition of 34 looted Benin artefacts, I went back to the controversy surrounding the dubious acquisition. It did not occur to me spontaneously to look for the Robert Owen Lehman Collection but saw an indication showing where one can see more of the recent acquisition.

(http://www.mfa.org/sites/default/files/Lehman%20PDF%20for%20Web_0.pdf )

It appears the museum has not had enough time to make the new acquisition easily accessible to internet users. How many internet users from Benin and Nigeria are likely to look for Benin artefacts under the designation Robert Owen Lehman Collection? This US-American name has no connection to the production of the exquisite artefacts but to the dubious acquisition of the looted objects by the Museum of Fine Arts, Boston. The museum is thus furthering the fame of an American banker and not the glory of the people of Benin who are asking for the return of their looted items. Contrary to all protestations, the museum is more concerned with supporting the vainglory of individual donors than promoting the dissemination of knowledge about African culture and the genius of the makers of the Benin bronzes. Services for capitalism are presented as services for humanity.

Equestrian Rider, Benin, Nigeria, now in Museum of Fine Arts, Boston, United States of America.

Relief plaque showing a dignitary with a drum and two attendants striking gongs. Benin, Nigeria, now in Museum of Fine Art, Boston, United States of America.

The recent acquisition contains some fine objects but for the time being, one cannot consider the homepage of the Museum of Fine Art as easily accessible to the average internet user. From Boston, we crossed the Atlantic to make a virtual visit to Dresden

MUSEUM OF ETHNOLOGY, DRESDEN

http://www.voelkerkunde-dresden.de

The Museum fr Vlkerkunde, State Museum of Ethnography, Dresden, has some 200 looted Benin objects which were mostly acquired between 1899 and 1906. We gave up on Dresden after using several links none of which led to Benin art or other African collection. Ironically, one of the homepages uses part of a Benin commemorative head. We visited instead, Leipzig

ETHNOLOGY MUSEUM, LEIPZIG, GRASSI MUSEUM FR VLKERKUNDE ZU LEIPZIG

www.mvl-grassimuseum.de/

The Museum fuer Vlorkerkunde, has some 87 Benin artefacts but apart

 

Commemorative head, Benin, Nigeria, now in Ethnology Museum, Leipzig,Germany.

from the commemorative head above, I could not see any other Benin object. However, a notice from 2008 states that the African section is being reorganized. There is a video of poor quality which showed some Benin objects in somewhat miniature form. Obviously, this homepage is not useful for a newcomer to Benin artefacts. Incidentally, a Wikimedia Commons page on the Grassi museums displays some 19 Benin artefacts including the leopard below.

 

Figure of leopard, Benin, Nigeria, now in Volkerkunde Museum, Leipzig, Germany.

Wikimedia Commons

LINDEN MUSEUM, STUTTGART

www.lindenmuseum.de/

 

The State Museum of Ethnography (Staatliches Museum fr Vlkerkunde) in Stuttgart has 80 Benin objects. Despite all attempts, I found only this image of an ivory hip mask said to be from 1500, Benin. I wondered what had happened to all the other Benin artefacts that the museum is known to be holding. After disappointment in Stuttgart, I decided to move northwards to Cologne.

Ivory hip mask. Benin, Nigeria, now in Linden Museum, Stuttgart, Germany.

After disappointment in Stuttgart, I decided to move northwards to Cologne.

RAUTENSTRAUCH-JOEST MUSEUM, COLOGNE

http://www.museenkoeln.de/rautenstrauch-joest-museum

The Rautenstrauch-Joest Museum, Cologne is known to have some 73 Benin artefacts but all attempts to find out what one can learn from the museums homepage proved to be in vain. After some 40 minutes of these fruitless attempts, I decided to leave Cologne and move northwards to Hamburg.

ETHNOLOGY MUSEUM, HAMBURG

http://www.voelkerkundemuseum.com

The Museum fr Vlkerkunde is known to have some 196 Benin artefacts.

One click at the homepage of the museum brought me to some Benin hip masks but I could not find any more Benin images. After more fruitless searches, I gave up all further attempts.

MUSEUM OF ARTS AND CRAFTS,HAMBURG

http://www.mkg-hamburg.de

We found no reference to Benin at the homepage.of the Museum fr Kunst und Gewerbe.

After Hamburg, we moved further north to Britain.

MUSEUM, OXFORD/PITT RIVERS-COUNTRY RESIDENCE IN FARNHAM, DORSET

www.prm.ox.ac.uk/

A click to the homepage of the Pitt-Rivers Museum brings one quickly into contact with Benin objects and materials. The consultation of the Benin material in this museum may test the endurance of some readers by its sheer quantity, more than 300 pieces of great quality. But would this help an average surfer from Benin who seeks quick information about the artefacts of Benin? Our next stop in Britain was Glasgow.

KELVINGROVE ART GALLERY AND GLASGOW MUSEUM

http://www.glasgowlife.org

It may be recalled that the great Bernie Grant, Member of the British Parliament, had correspondence and discussions with this museum regarding the return of the Benin artefacts to BeninFrom submissions made by the museum to the British Parliament, we know that the museum has at least 21 Benin artefacts.(www.publications.parliament.uk

A click at the homepage of this museum brings us immediately and directly to page dealing with Benin bronze but we soon realize that the page shows a contemporary bronze work, Pot of Life, commissioned by the museum from Benin artist, Luck Oboh. But the description on the page recalls the invasion of Benin by the British in 1897 and mentions religious practices in contemporary Benin. The total effect of this page would be to confuse the reader. After this page, all attempts to find Benin bronzes proved fruitless. So what is the idea of mixing the old and the new here, especially since only a contemporary commissioned work is shown and none of the famous looted bronzes from Benin? Is the emphasis on commissioned work intended to obliterate the memory of the looted works?

HORNIMAN MUSEUM, LONDON

http://www.horniman.ac.uk

A click at the homepage of the museum brings us to some Benin bronzes. Further attempts revealed two more Benin objects. We know though that the Horniman Museum has a fine collection of Benin artefacts.There was no use staying here for long.

BRTISTOL MUSEUM, BRISTOL

www.bristol.gov.uk/page/museums-and-galleries

 

The initial click sent me to a page where I was asked whether I would be prepared to participate in a questionnaire about their collection. On answering yes I was directed to another page which directed me to the Curiosity Gallery

where I read the following:

The Curiosity Gallery features objects from our World Cultures and Archaeology collections and a ‘mini museum’ for children under seven.

Whats on display?

A cist slab from Pool Farm.

A Benin Head.

Votive figurines from various cultures.

A Peruvian balaclava.

Weapons from the Pacific.

An Australian bark painting.

Later on, I was informed about where I can see more objects like those mentioned:

There are lots more objects from the British Archaeology and World Cultures collections in the stores. Theyre available for research and by request, and many of them are now available online.

Further on, I was told that the Benin figure mentioned in the list above was not available. I was directed to a pagethat reads as follows:

Figure of a man, made in Benin City. Could represent a generic Oba, according to elements of his dress. Probably made for commercial sale. Such items are used for home decoration by more affluent Benins and others, and might have been put on an altar as a decorative, if modern piece.

But the figure was said to be not available. Most images were said to be not available. I turned to Wikimedia Commons where I found the fine head of an oba (see above at the beginning of these notes) which was part of an exhibition on empire and museum held on 30 December 2010. But where are the rest of the Benin objects? They are apparently stored somewhere but are definitely not on line for a virtual vision.

WORLD MUSEUM, LIVERPOOL.

www.liverpoolmuseums.org.uk/

A click at the homepage of the World Museum, under Ethnology Collection, African Collection, brings me directly to a pdf file on the African collection where Benin features prominently and a Benin bronze is displayed. We read under the heading the following:

The Benin Collection

Most of the 40 or so brass, bronze and

ivory items from the southern Nigerian

Kingdom of Benin were originally among the

many sacred treasures removed by the 

British Punitive Expedition in 1897. They 

were bought by the Museum from dealers 

and a member of the expedition soon after

the 1897 naval auction of the material in 

London.

This fine head of a queen mother is also displayed.

Queen-Mother head, Benin, Nigeria, now in World Museum Liverpool, United Kingdom.

MUSE DU QUAI BRANLY, PARIS

www.quaibranly.fr /

A click on the homepage of the museum brought us to its collections and under Nigeria we searched for Edo which enabled us to see some 14 Benin artefacts. Further search under Kingdom of Benin brought me two more Benin artefacts. Is that all that the museum has?

LOUVRE, PALAIS DES SESSIONS, PARIS

http://www.louvre.fr/en/departments/pavillon-des-sessions

The Palais des Session, Louvre holds some of the best artefacts of non-Western art on behalf of the Muse du Quai Branly in what we consider the best display of art, away from the artificial darkness much loved by some museum directors.

Two excellent Benin artefacts including the head below are online.

Trophy head of a prominent enemy killed in war. Benin, Nigeria, now in Palais des Sessions, Louvre, ParisFrance.

CONCLUSION

Many museums have adopted a thematic approach to classification of the artefacts under their control so that it is no longer easy to find a Benin artefact by simply entering Benin for search. One must look at the various themes in order to know whether any of the Benin artefacts appears under that theme.

Perhaps this is a more modern approach to classification but for anyone interested in a particular nation, for example Benin/Edo, this thematic approach makes it extremely difficult to find quickly which Benin objects the particular museum has. A general view of the objects becomes very difficult to obtain.

Queen-Mother-Idia, Benin, Nigeria, now in Ethnologisches Museum, Berlin, Germany

What may not be realized by those who suggest that in the internet age, there is no need for physical restitution of looted objects, is that seeing the looted objects of your people in the museums of other nations is a constant reminder of the defeat of your people; this also reminds you of your present inability to recover what is yours. Your lack of power is made patently clear to you every time you go to the internet.

Our virtual visits to the holders of looted Benin objects have convinced us that, apart from the fundamental objections already raised, none of those museums has an internet presentation that in any way could provide adequately for people of Benin who are clamouring for the return of the looted objects. Most western museums are at present hopelessly unprepared for a task of this nature. Alone the prohibitive financial cost of digitalization would prevent many museums in our times of financial constraints from even think of such projects.We have left out questions about the inadequacies of the present state of technology since this was not our objective to assess the present state of digitalization or the performance of various museums in this area. Our simple objective was to answer the question whether the provision of virtual images of museums holding looted artefacts were such as may be considered to offer alternatives to actual restitution of the Benin artefacts to their country of origin. Our conclusion is an emphatic negation of any proposition that virtual vision is anywhere near an adequate alternative to physical restitution of looted artefacts. Indeed, in view of our experience, one wonders on what basis any one could even dare to think of proposing virtual vision as alternative to physical restitution of looted cultural artefacts.

Kwame Opoku, 15 November, 2012 

++++++++++
Ton Cremers
+31624224620
http://www.linkedin.com/in/toncremers
https://groups.google.com/group/museum_security_network
http://www.museum-security.org 

Stolen Egyptian Ka Nefer Nefer Mask in Saint Louis Art Museum<http://tinyurl.com/7r6kosa>
++++++++++++++++++++++++++++

VIRTUAL VISIT TO MUSEUMS HOLDING LOOTED BENIN OBJECTS.

November 21st, 2012

Posted In: Dr. Kwame Opoku writings about looted cultural objects

HAS MEXICO RENOUNCED HER CLAIM TO MONTEZUMAS FEATHER CROWN THAT IS IN THE VIENNA ETHNOLOGY MUSEUM?

http://www.museum-security.org/opoku_montezuma.htm

November 21, 2012

HAS MEXICO RENOUNCED HER CLAIM TO MONTEZUMAS FEATHER CROWN IN THE VIENNA ETHNOLOGY MUSEUM?

President Vicente Fox asked the visiting Austrian president, Heinz Fischer, for his help in returning the headdress of the Aztec leader Montezuma, which is nearly five centuries old, has been in the possession of Austria since 1524 and is on exhibit in a Vienna museum.  Antonio Betancourt (1)

 

Montezumas Feather Crown, Mexico, now in Ethnology Museum, Vienna, Austria

 

 

 

When we dealt with this topic last year, we were under the impression that the Austrians were in serious negotiations with Mexican authorities for the return, permanent or temporary, of the contested feather crown attributed to Montezuma. (2) Recent statements by the director of the Ethnology Museum, Vienna, Dr.Steven Boudewijn Engelsman, has thrown doubts on the belief that this Mexican cultural artefact will ever return to its country of origin.

 

Speaking on Austrian Radio (ORF1) on 14 November, 2012, in connection with a new exhibition in Vienna,Penacho: Pomp and Passion -The Mexican Feather Headdress in Vienna, DirectorEngelsman, said that, as a matter of fact, the Mexicans authorities, have never formally asked for the return of the famous feather crown and that claims for the return for the artefacts came only from persons in Austria. This shocked us very much since in the previous article mentioned above, we had cited enough evidence that the Mexican authorities have indeed requested the return of the crown.

Not worried by his own contradictions, the director said in the same radio broadcast that when he was director at the National Museum of History of Science in the Netherlands, some twenty years ago, on the occasion of a visit by a high official from Mexico to Holland, the Mexican official was asked whether there was any item in the Dutch museums that Mexico wanted returned; the official responded no but there was one item in Vienna that Mexico wanted returned. Now the same director has to deal with this matter.

Another contradiction by the director was the statement that regarding the

possibility of allowing the crown to travel to Mexico, the Mexicans want themselves to have experts examine whether the item can travel at all. The director of the History of Art Museum (Kunsthistorisches Museum) has also been reported in an Austrian newspaper, Kurier, (15 November, 2012) that such an examination will take a long time to complete. Now, if the Mexicans have not formally requested the return of the feather crown, why would they be concerned with the conditions of travel for the feather crown? And why will the Austrians take an interest in what Mexicans are saying in this regard? Either the Mexicans have officially requested the return of Montezumas crown or they have not(3)

It seems the director of the Ethnology Museum is resorting to the discredited strategy and bogus arguments of the universal museums as described in

our article mentioned above; we have described these tactics, used in the past by the British Museum with regard to the Benin artefacts and by the Berlin Neues Museum with regard to the restitution of Nefertiti, as unworthy of the venerable museums. It seems though that many are not worried about presenting such arguments.

Protest for the return of Montezumas to Mexico.

Montezumas FeatheredCrown 

http://www.flickr.com/photos/dugspr/sets/72157602585580972/

The excellent catalogue of the exhibition. Der Altmexiksnische Federkopfschmuck, the work of a group of Austrians and Mexicans, adopts more balanced view (4The curator of the exhibition, Gerard van Bussel, has stated that whatever may be the truth about the crown, whether it was used by Montezuma or used by some priest, it has become a symbol of Mexican identity and as such, a settled part of the collective memory of Mexicans of Indian and non-Indian origins(5)

It is the importance of this artefact for Mexican culture and identity that should be in the forefront of any considerations on restitution.

All considered, Mexico has every reason to expect Austria to treat it well in the matter of the restitution of Montezumas Feather Crown.

Kwame Opoku, 19 November.

 

NOTES

1. World Briefing – Americas – Mexico – Fox Asks Austria For  ( NYT)
Published: June 1, 2005

query.nytimes.com/gst/fullpage.html?res.

Anne Dellemann, Keine bilateralen Probleme – abgesehen von Montezumas Federkronehttp://www.nofretete-geht-auf-reisen.de/penacho.htm

Montezumas Crown on agenda of Austrian Parliament,http://www.parlament.gv.at/PAKT/VHG/XXII/A/A_00608/index.shtml

2. Kwame Opoku, Now is the Time for Austria to Act on the Restitution of Montezumas Crown to Mexico http://www.museum-security.org

See also Artnewspaper article, titled Handing back to Mexico a step at a time, Issue 222. March 2011 www.theartnewspaper.com. The article states inter alia,

Mexico and Austria have moved a step closer to sharing Moctezumas Crown as Austria seriously considers returning the feathered headdress on loan for three years. It would mean that for the first time in 500 years the headdress returns to Mexico. The Mexican government is even discussing a change in its antiquities law to make the loan possible. Should the loan happen, it would set an important precedent for European museums with contentious objects in their collections.

3. See article in France 24 International News www.france24.com/…/20121118-mo. titled. Moctezuma headdress stirs passions in Mexico, Austria,

which states inter aliaFormer Mexican President Vicente Fox appealed to his Austrian counterpart Heinz Fischer to send the Penacho back during the latter’s visit to Mexico in 2005, and indigenous Mexicans have repeatedly demanded the return of what they consider the “sacred crown of Moctezuma

4. Sabine Haag, Alfonso de Maria y Campos, Lilia Rivero Weber and Christian Feest (Editors), ZKF Publishers, Instituto Nacional de Antropologia, Museum fur Vlkerkunde, 2012

5.Gerard W. van Bussel, Der altmexikanische Federkopfschmuck, Aspekte seiner Rezeptionsgeschichte, Ibid. p.130

 

 

 

 

 

++++++++++
Ton Cremers
+31624224620
http://www.linkedin.com/in/toncremers
https://groups.google.com/group/museum_security_network
http://www.museum-security.org 

Stolen Egyptian Ka Nefer Nefer Mask in Saint Louis Art Museum<http://tinyurl.com/7r6kosa>
++++++++++++++++++++++++++++

 

HAS MEXICO RENOUNCED HER CLAIM TO MONTEZUMA’S FEATHER CROWN THAT IS.

November 21st, 2012

Posted In: Dr. Kwame Opoku writings about looted cultural objects

This content is password protected. To view it please enter your password below:

November 14th, 2012

Posted In: metal theft, metals, sculpture theft

This content is password protected. To view it please enter your password below:

November 14th, 2012

Posted In: metal theft, metals, sculpture theft

This content is password protected. To view it please enter your password below:

November 10th, 2012

Posted In: Uncategorized

This content is password protected. To view it please enter your password below:

November 6th, 2012

Posted In: fakes and forgeries

This content is password protected. To view it please enter your password below:

November 5th, 2012

Posted In: books and manuscripts, insider theft, library theft

This content is password protected. To view it please enter your password below:

November 4th, 2012

Posted In: Museum thefts

Ruud Spruit blaatte in een ingezonden brief weer eens verongelijkt over de beveiligingsmaffia die hem lastig viel na de inbraak en diefstal uit zijn schromelijk verwaarloosde museum. Interessant is dat hij enerzijds die beveiligingsmaffia berispt en in een ingezonden brief in NRC Handelsblad pleit voor een niet bestaand  product waarmee gestolen schilderijen gevolgd kunnen worden. Dat product bestaat alleen in de dromen van Spruit – de man weet echt waar hij het over heeft – en kan geen enkele rol spelen bij de beveiliging omdat het, als het bestond, pas van nut had kunnen zijn nadat de beveiliging gefaald heeft. Raaskallende Ruud zou in alle stilte van zijn onverdiende pensioen moeten genieten in plaats van dergelijke domme ingezonden brieven te schrijven. Is er dan niemand die deze man tegen zichzelf beschermt?

Ton Cremers

November 1st, 2012

Posted In: Mailing list reports

Zal meneer Spruit het dan nooit leren?

www.museumbeveiliging.com/2012/11/01/zal-meneer-spruit-het-dan-nooit-leren/

01/11/2012 – 22:57Ruud Spruit blaatte in een ingezonden brief weer eens verongelijkt over de beveiligingsmaffia die hem lastig viel na de inbraak en diefstal uit zijn schromelijk verwaarloosde museum. Interessant is dat hij enerzijds die beveiligingsmaffia berispt en in een ingezonden brief in NRC Handelsblad pleit voor een niet bestaand  product waarmee gestolen schilderijen gevolgd kunnen worden. Dat product bestaat alleen in de dromen van Spruit – de man weet echt waar hij het over heeft – en kan geen enkele rol spelen bij de beveiliging omdat het, als het bestond, pas van nut had kunnen zijn nadat de beveiliging gefaald heeft. Raaskallende Ruud zou in alle stilte van zijn onverdiende pensioen moeten genieten in plaats van dergelijke domme ingezonden brieven te schrijven. Is er dan niemand die deze man tegen zichzelf beschermt?

Ton Cremers

November 1st, 2012

Posted In: Geen categorie

Tags: , ,